zondag 16 juli 2017

Hans Alders

Hein Tunnissen
Hans Alders
‘Bouw vordert gestaag’. Wie kent deze kop uit de krant niet? Het zijn projecten als de bouw van een nieuw stadhuis, ziekenhuis of een megalomaan plan als de Fries Congrescentrum Drachten. Van origine was die immense verzameling hallen en aanpalende gebouwen bedoeld voor liefhebbers van het Friese paard. Dus men schreef in het clubblad Phryso maanden achtereen dapper: ‘Bouw vordert gestaag’. Direct na oplevering ging de hele tent op de fles. Maar dat gebeurt wel vaker in het land van heit en mem.
Amazingslotcarracing te TE heeft niet eens een clubblad om zoiets in te schrijven, laat staan een digitale Nieuwsbrief. Gelukkig maar, want anders zouden wij ook iedere keer moeten schrijven ‘Bouw vordert gestaag’! Maar niet met die wat negatieve, uiteindelijk ietwat sarcastische ondertoon die onlosmakelijk met die kop is verbonden. Nee, ik zou opgewekt schrijven: ‘Het schiet al lekker op!’ of ‘Wat wordt het mooi!’ Omdat dit een blog is en geen vlog, zal ik Markus Aurelius vragen een leuk videootje te maken van onze aanstaande uitbreiding. Dat kan hij dan posten op onze Facebookpagina (AS Racing Slotcarclub – Bouw vordert gestaag).
De feiten. Direct naast onze racebaanruimte ligt een enorme schuur en dat overdrijf ik niet. Nadat eerst de allerdappersten onder ons hun halve vakantie hadden opgeofferd om allerlei oude meuk (van anderen) in opslag te schiften, weg te smijten of in brand te steken, kon de aannemer aan de slag. Dus is in de afgelopen maanden een nieuwe zolder gemaakt (Bouw vordert gestaag), waarna de oude schuurdeuren en kozijnen op de begane grond eruit zijn gesloopt. De zijwand met de buren is opnieuw gevoegd, de voorgevel is gepotdekseld, voorzien van grote ramen met bloembakken, zoals Zwitserse balkonnetjes (!) dat hebben en er kwam een nieuwe toegangsdeur (Bouw vordert gestaag).
Binnen werd een nieuwe, brede luie trap gebouwd om de zolder te kunnen bereiken. En passant is die zolder puik geïsoleerd en werden balken van de kap die in de weg zaten, doorgezaagd zodat je nu ongehinderd over de nieuwe zoldervloer kunt lopen. Links en rechts komen over de volle lengte knieschotten met schuifdeuren voor opslag. Daartussen past vlot een nieuwe racebaan. Beneden wordt nu vooral opgeruimd; bouwen geeft nu eenmaal veel rotzooi en troep. Als de container weg is, kunnen we meteen weer schrijven: Bouw vordert gestaag.
Terwijl de aannemer zich over de afwerking buigt, is aan de grote clubtafel het grote plan geboren, namelijk de bouw van het Circuit van Spa-Francorchamps met de daarbij behorende hoogteverschillen. Vier sporen waarschijnlijk. Of zes, maar in ieder geval zo natuurgetrouw mogelijk.  Van dit project kan ik nog niet zeggen ‘Bouw vordert gestaag’, maar u kunt rustig aannemen dat de bedenker van dit alles deze blauwdruk niet meer uit zijn hoofd krijgt. En zo klonk het nog niet zo lang geleden op een vrijdagavond, na de clubavond toen de klok richting middernacht kroop, opgewekt: “Ik heb het allemaal doorgerekend en het kan!”
‘t Aardige is van dit hele verhaal op weg naar de mooiste racebaan van Nederland, dat onze Oosterburen er al Luft van hebben gekregen en dat zij hun 24-bolides al aan het inpakken zijn. Persoonlijk moet ik daar verschrikkelijk om lachen, want het doet mij denken aan Hans Alders, ooit Cdk van Groningen. Zeiden ze in Den Haag: “Nou Hans, ik weet niet of wij dat wel zien zitten!” dan zei hij opgewekt: “Heb ik jullie wat gevraagd? Welnee, wij overleggen wel met Hamburg, Bremen, Münster en Hannover!  Samen goed voor bijna 4 miljoen inwoners! Wij kijken niet naar de Randstad, wij kijken de andere kant op!”
Zo’n vaart zal het niet lopen te TE, maar laten we wel wezen, het slotracen laat in de BRD toch wel wat andere cijfers zien. Veel Randstedelingen nemen zich voor om eens te TE komen rijden en om de geweldige sfeer te proeven, maar daar blijft het dan wel bij. Want ook hier geldt de ijzersterke wet dat de afstand Amsterdam-TE veel groter is dan omgekeerd. Maar anders dan Alders sluiten wij de Randstad niet uit. Altijd welkom, hoor jongens! En we hebben ook nog wel een paar boerderijen in de buurt waar jullie een slaapzakje uit kunnen rollen als jullie zo lang van huis mogen!
Enfin, bouw vordert gestaag. Omdat de ruimte L-vormig is, is er al een hoek gereserveerd waar een bar komt. Met alles wat jullie maar lekker vinden. Tosti’s met echte kaas! Hamburgers (oder Bockwurst) met biologische ijsbergsla, tomaat en knisperende uienringen. Drankjes nul-punt-nul voor degenen die nog moeten rijden, klein of groot. En voor degenen die hun gezondheid serieus nemen is er nog onze kok Joshua. Daarmee zijn al die andere clubs wel mooi uitgeluld. Wie heeft dat nou?   




zaterdag 8 juli 2017

Uitbesteden

Hein Tunnissen
Uitbesteden
Als een vrouw tegen je zegt: “Kijk maar even in mijn handtas!”, dan weten alle omstanders dat jij de hoogste sport van vertrouwen bij haar hebt bereikt. Griezelig wordt het zelfs als een vrouw naar je toekomt en zegt: Zou jij mijn auto willen prepareren? Die vraag overstijgt het niveau van de handtas nog wel met vijftig graden Celsius! Het overkwam mij, dat moge duidelijk zijn.
Wijs geworden (ik had natuurlijk staande naast de auto geen zin in een jetser op mijn muil), informeerde ik nog wel even bij haar man of hij dat wel een beetje OK! vond en dat was gelukkig het geval. Zo kon het gebeuren dat ik op een avond een vreemde auto openschroefde en daarin een heel leven aantrof. Olie, vet, rubber, afgebroken weke delen, slijpsel, een halve kat en vastgekoekte & stinkende resten WD40. Ik floot maar eens tussen de tanden en nam een hele beste slok wijn. Drie uur later, de kap was weer mooi droog en glimmend uit de vaatwasser gekomen, was ik zo ver om het chassis opnieuw te monteren. Daar waar noodzakelijk, verving ik maar meteen onderdelen zonder dit echt met de eigenaresse te overleggen. Ik heb nog even overwogen om een reparatielijst te appen, maar zag daar toch vanaf. Het was al laat en het geeft maar nachtelijke onrust. En uiteindelijk schiet niemand er iets mee op. Racen kost nu eenmaal geld, onontkoombaar.
De belangrijkste verbetering die ik aanbracht, betrof de achteras. De Firma Slot.It heeft nog steeds het idee dat een vliegwiel van aluminium met daarin zo’n klein en heidens schroefje, in staat is die achteras te fixeren. Allicht niet! Nee, dan de firma NSR. Die brengt prachtige messingbusjes op de markt waarmee je de zaak heel fijn kunt uitrichten. Ik schat de prestatieverbetering op zeker 15 procent. Een ander ding dat ik zonder overleg heb gedaan is de montage van twee achterwielen. Die ontbraken namelijk. Is even een kostenpostje, maar dan heb je ook wat.
Enfin, nadat ik her en der nog wat loslopende schade had gerepareerd, zoals de haaienvin die als een malloot in de wind heen en weer wapperde, kwam ik tot een eindmontage. Auto rijdt weer prima; verbetering is nog mogelijk door een zwarte Flat 6RS te monteren in plaats van die nogal tamme gele flat. Enfin, die keuze moeten man en vrouw zelf maar maken. Ik kan niet in hun portemonnee kijken!
Laat ik nu allereerst vooropstellen dat ik het erg leuk vond om voor iemand anders een auto te beknutselen, maar wist u dat er een speciaal adresje is waar je gewoon een opdrachtje weg kunt zetten. Maak effe een auto voor me! De brains achter dit idee is Henri Van Gool en hij presenteert zich via de Slotcar Factory. Met wat geGoogle kwam ik er vrij snel achter dat Henri banden heeft met Carreraclub Nederland en in clubblad 74 (2014) valt wat te lezen over de bouw van Spykers in 2013, schaal 1:24. Kennelijk beviel dat goed, want de Spyker-foto’s komen ook terug op de website. Gelukkig ook het verhaal van iemand die met een opdracht naar de Slotcar Factory kwam.
Ik las het allemaal met verbazing. Eigenlijk vind ik het al vervelend om mijn 1:1-auto voor onderhoud de deur uit te doen, maar een slotcar? Dus ik typte: Huh? Vrij snel kreeg ik antwoord:
“Ik ben een ervaren slotcar racer en heb in harde competitie veel ervaring opgedaan. Die kennis stel ik ter beschikking. Op het gebied van bouw en afstellen. Overigens bij het afstellen van een slotcar gelden dezelfde principes als waar Max Verstappen mee te maken heeft! Daarom verschilt de afstelling ook per baan (omstandigheid). Maar dat terzijde. Mijn slotcars staan bekend als "gemakkelijk te rijden" (als gevolg van de goede afstelling). Nico Kroon van Slotcargarage 't Gooi heeft diverse van mijn auto's gekocht en is daar zeer content mee.”
Helaas kan ik geen mededelingen doen over de prijs van zo’n slotcar en Henri zei ook niets op mijn vraag hoe de zaken lopen. Ik weet het, dat is natuurlijk journalistiek gezeik, maar ik had het aardig gevonden als ik er iets over had kunnen zeggen. Ik reken even voor een standaard analoge Carrera met metalen chassis (Scaleauto of Plafit) zo’n honderdtwintig euro. Ik ga niet voorbij aan de specialiteit, het schilderen en beplakken van de kap. Is Henri toch wel een paar uurtjes zoet mee, om nog maar te zwijgen van de prijs van het materiaal. Op mijn scherm verschijnen nu de letters: Dure Grap!


zondag 2 juli 2017

Idioot

Hein Tunnissen
Idioot
Sinds wij met onze club per clubavond minstens twee wedstrijden rijden (2 x vier heats), is het testen en het sleutelen danig in het slop geraakt. Hooguit wordt er nog haastig wat geprutst aan de auto die ingezet zal worden, maar sleutelen kun je dat nauwelijks noemen. Eerder een haastige wanhoopspoging. De kern van echt sleutelen is iets doen en daarna testen. Dat kan behoorlijk tijdrovend zijn. Tja, en dat is wat ons ontbreekt: tijd!
Nu begon mij dat op verschillende manieren op te breken. Laten we zeggen dat ik een paar jaar geleden na wat oefening best aardig mee kon komen, maar met het verstrijken van de tijd en het oplopen van de snelheden van de auto’s door beter materiaal en een grotere deskundigheid, begon ik juist achter te lopen. Met een enkele auto wilde het dan nog wel iets worden, maar ik had er ook een paar bij die matig tot zeer matig presteerden. Terwijl zij eerder super over de baan vlogen.
Het is een dingetje waarvan ik zeg: ga testen! Kijk wat er gebeurt. Rij 75 rondjes en analyseer de resultaten. Maar ja, dat kwam er dus niet van. Dan kom je in een vicieuze cirkel terecht, waarbij het alleen maar minder wordt. Lastig dus. Gelukkig hebben wij een ontzettend leuke club, die minstens zo flexibel is en daarom stelde ik Markus voor om eens op donderdagochtend wat te gaan testen. “Prima!”, klonk het en even later reed ik in mijn eentje vrolijk mijn rondjes. Kladblokje erbij voor de aantekeningen. Het leverde wat op, hoewel dat even duurde natuurlijk!
Opdat u dit verhaal überhaupt kunt volgen, ga ik even terug in de tijd. John & Alphons P. kwamen uit Drachten. Daar reden zij lange tijd rond met 6 kilo magneet, loodzakken links en rechts en op max twaalf volt. Van de gladde baan te TE schrokken zij zich dood en dan was er ook nog een knul (ik) die op silly’s rond tufte. Good Lord! Omláág die spanning en zo zakten wij op bevel van 14 naar 12 volt. Wij lachten maar wat, want het is natuurlijk behoorlijk stom om nieuwkomers tegen te spreken.
Het was toen dat voor de mij de problemen begonnen. Niet dat ik de link meteen kon leggen, maar achteraf kon ik dat wel beredeneren. Namelijk toen het kwartje gevallen was. Ik ben behoorlijk verslingerd aan mijn Slot.It-haardroger omdat juist de elektronica zo fascinerend is. Veel knopjes, veel LED-jes en talloze uitbreidingsmogelijkheden. Gaat het niet lekker, dan ga je aan de knoppen draaien. Dat werkte altijd, maar gaandeweg kwam ik tot de conclusie dat het niet meer werkte. Soms was het zelfs een beetje lachwekkend! Op het rechte eind, gas, hop uit het slot! Als een steigerend paard! Zo waren er meer onverklaarbare deslotters.
Op een avond besloot ik alles op een rijtje te zetten, nadat ik ter club had gezegd dat ik mijn keuze voor de Slot.It-haardroger niet zomaar wenste op te geven. OK, wat hebben we? Auto, track, voeding, regelaar. Terwijl ik mijn opsomming bekeek, realiseerde ik mij iets over het hoofd te hebben gezien: de cartridge van de regelaar. De meeste regelaars bestaan uit een paar condensatoren, een paar veertjes, paperclips, elastiekjes en een draadgewonden weerstand. Dat is het dan wel! Niet de SCP! Die heeft naast wonderlijke elektronica met MOSFETS’s een aparte verwisselbare cartridge met thyristors (GTO) en ik gebruikte the top of the bill, de high current uitvoering. Maar was dat wel zo verstandig nu wij naar een bedenkelijk tapijtrace-niveau waren afgedaald?
Wat ik wel vaker doe, als ik een briljant idee heb, deed ik ook nu! Ik stel me op als een domme kip en stel mijn domme vraag op Slotcar Forum. Kennelijk had ik wat bij de kop want de reacties vlogen me om de oren. Ik vroeg: Zou er enig verschil kunnen zijn tussen de verschillende cartridges van Slot.It als het om gedrag en reactiegedrag van de auto gaat?  Twee antwoorden waren erg grappig. Gooi die high current weg en koop een analoge, positive wiring. Alle problemen opgelost! Reageerde ook nog iemand uit Nieuw-Zeeland met: Ok, thx!
Natuurlijk hoopte ik dat de grootvader aller Slotcarracers, Maurizio, zou reageren, maar dat deed hij wijselijk/weloverwogen/heel slim/ niet. Terwijl Forum het spoor al lang bijster was en er vooral werd doorgekletst over common ground, negative wiring, was ik al weer op een donderdagochtend aan het testen. Met een andere cartridge!

En YES! WE’RE BACK ON TRACK!  Het is technisch gesproken onwaarschijnlijk ingewikkeld, maar het komt erop neer dat de high current-cartridge zich bij gebrek aan high voltage volkomen idioot gaat gedragen. Dat stempel (dit begrijpt u wel) gaat moeiteloos over op de gebruiker. Op mij dus! Ik heb mijn lesje geleerd en wil dat graag delen. Tweede dingetje dat ik graag wil delen: Houd nieuwkomers in godsnaam weg bij de knoppen! 

zondag 25 juni 2017

Sjompen

Hein Tunnissen
Sjompen
Mijn Mosler kreeg ik van mijn vrouw, maar die deed net of het een cadeautje van Sinterklaas was. “Ik weet van niks!”, en daar trok ze een gezicht bij of ik haar zwager ben. Enfin, we hadden dat jaar een pakjesavond zonder Piet Z, want er was toch niemand meer die erin geloofde en wat moet je dan met zo’n sukkel met roodgestifte lippen, een malle pofbroek en plestic ringen in de oren die er dus helemaal niet echt doorheen geslagen zijn, zoals je vroeger in de tijd van de slavernij nog weleens zag.
Daarom zat het autootje mooi verpakt in een vitrineboxje met daaromheen bubbeltjes plestic (Dank u Klaas!) en daaromheen weer een doosje dat ik herkende als de giftbox die mijn vrouw een paar maanden eerder ten tijde van haar verjaardag van mij had gekregen en daaromheen weer een Sinterklaasinpakpapiertje, dat kennelijk hoog mode was, want alle cadeautjes op, onder en rond de tafel zaten in zo’n camouflage. Nu was het inderdaad zo, dat ik niet meteen wist wat er in de surprise (!) zat, maar toen ik het gewicht voelde, wist ik direct dat ik een auto te pakken had. Omdat ik m zelf had besteld om Sinterklaas wat te ontlasten, wist ik ook dat het precies de auto was die ik wilde.
Nu ben ik me er wel eentje! Want eigenlijk kan het me geen fluit schelen hoe dat ding eruitziet, hoewel ik diep onder de lakens nog wel eens toe wil geven dat ik bijvoorbeeld zo’n blauwe Mosler van Heer Fokko erg mooi vind of anders wel één van de zes Gulf Moslers van Markus, die hij in een gulle bui kocht om de club met enige snelheid in het zadel te helpen. Daarnaast heb ik een gele die ik kocht van ene Bianca in Groningen, die later plotsklaps een man bleek te zijn. Jaja, dat is me er ook al eentje, die Teun! Dan is er nog een grasgroene die uit de Grootspoor-collectie komt. Maar hoe je het ook went of keert, het is niet de livery of de kleur die het ´m doet.
Hooguit heeft die kleur een functie als een oud Afrikaans masker zoals je die wel in het Afrikamuseum in Berg en Dal aantreft met als enige bedoeling angst aanjagen. Markus heeft de zijne aldus zwart gespoten met een lichtroze lichtgevende hanekam over het midden. Niet echt het strakke Zwitserse spuitwerk dat wij van hem gewend zijn, maar het effect is er niet minder om: dat dingt spuit zo meedogenloos hard over de baan (alles onder die NSR-kap is van Slot.It) dat je de neiging krijgt effe opzij te gaan als hij komt aandenderen, want natuurlijk helemaal niet kan met een slotcar! Je wordt er gewoon bang van!
In de loop der jaren hebben wij het finetunen van Moslers tot een grote kunst verheven en in onze clubje ligt dan ook altijd het Mosler-virus op de loer, omdat wij eigenlijk van mening zijn dat er geen auto is die zo afschuwelijk hard kan blèren als dat strijkijzer van NSR. Wij vinden het eigenlijk een schande om langzaam te rijden met een Mosler, als dat al mogelijk is. Regels kennen wij niet, in dit geval. Je fantaseert er maar lekker op los en je gaat je gang maar. Zo heeft Alphons een muisgrijze silvershadow, die lawaai maakt als een gecastreerde haan in een hok met geile kippen en dus rijdt als de duivel. Doet nog het meeste denken aan de rode Mosler van Raymond die altijd een spoor van messingvijlsel achterliet, zo venijnig ging dat mannetje op het gas. Eén avond rijden en er zat geen tandwiel meer in. Wel lachen, natuurlijk!
Zo hadden we ook een periode dat we eerst de sterkste motoren uitzochten die de markt maar te bieden had (Apache!), om daarna het vooronder helemaal vol met lood te gooien om dat geweld nog een beetje in toom te kunnen houden. Wel zeiden wij tegen elkaar alsof we een groot geheim doorgaven: een stille Mosler, is een snelle Mosler! En dat is nog steeds zo, hoewel deze claim vooral voor de AW-versie geldt. Net iets kritischer in de afstelling (22,371° tov achteras) en vooral beter in balans met die motor een stukje verder naar voren dan de SW-uitvoering die toch vooral voor de thuisbanen is bedoeld.
Inmiddels zijn we er een beetje vanaf, van die grote motoren. Een enkeling weet nog van geen ophouden, maar de anderen experimenteren vooral met tandwielen, banden en EVO één tot en met vijf. Daarnaast wordt er flink gedremeld en geboord. Maar een Mosler met licht bijvoorbeeld, heb ik nog nooit gezien en dat spreekt boekdelen.  Dankzij die hang naar snelheid doet die kap er gewoon niet toe. Staan wij met zijn vieren aan de start dan is dat een prachtige verzameling sjompen, nog net niet haveloos. Daarom is iedereen ook altijd heel blij als de lichten uitgaan, want dan doet dat er niet meer toe. Je ziet er niks van, als je ze ziet vliegen!


zondag 18 juni 2017

Emoties

Hein Tunnissen
Emoties
Bij veel sporten, zo niet de meesten, doe je je ding als het zo uitkomt en dat was het dan. Hoe anders is dat bij slotcarracen! Je hebt niet alleen de spanning van de wedstrijd of een nieuw autootje, maar ook de niet aflatende moederlijke zorg voor het wagenpark, want het valt om den drommel niet mee alles tiptop and Spic and Span te houden. Dat vergt doorzettingsvermogen en toewijding! Maar ook technisch inzicht dat aan vernuft grenst, arendsogen om het kleinste ongerechtigheidje te bespeuren, een riante portie geduld en vooral veel, heel veel analytisch vermogen. Dat je er meer dan handig voor moet zijn, hoeft geen betoog. Nee, een echte slotcarracer word je niet zomaar.
Je kunt eigenlijk wel stellen dat wij uit heel apart hout zijn gesneden. In de voetballerij is het vooral bier uit plestic bekers en hard schreeuwen, iets dat wij gewoon niet kennen. Verlies je de wedstrijd dan ga je gezellig een biertje drinken uit een mooi fris, voorgespoeld glas en discussieer je met je maten over de mooiste momenten van die dag. Die prachtige beheerste drift, een volmaakte paniekstop, of een weergaloze start nadat de lichten zijn uitgegaan. Heb ik het nog niet over het gezellige knutselen in het honk, met links en rechts een maat die ook al vrindelijk in zichzelf zit te brommen over dat vermaledijde tandwieltje dat steeds loskomt als het motortje wat warmer wordt. Lastig dingetje!
Slotcarracen, je moet er natuurlijk wel gek van zijn! Daarom was ik dan ook vreselijk verbaasd toen ik ontdekte dat er luitjes zijn die het gefröbel uitbesteden. Die een opdrachtje uitzetten omdat zij een nieuwe auto wensen. Ik dacht eerst dat ik een klap van de molen had gehad, toen ik het las. Het is dan ook lastig om iets heel doms te verzinnen dat op hetzelfde neerkomt. Ik noem een slagroomtaart zonder slagroom, ik noem een huwelijk zonder huwelijksnacht. Het lekkerste laat je dus achterwege! Ik wil hier op deze plaats niemand echt beledigen, maar hoe stom kun je zijn? De diepe bevrediging schuilt namelijk in de inspanning die je moet leveren. Ik zal proberen mij nader te verklaren. Tijdens een wedstrijd te TE komt het regelmatig voor dat één onzer diep teleurgesteld is over de prestaties van zijn bolide. Er is dan bijvoorbeeld weer zo’n gekke wedstrijdregel in het leven geroepen als: Iedere auto mag, mits van Slot.It! Verder een leuke club, daar niet van.
Goed, dan heb je nog een of ander rood lijk uit Milaan in de kist en daar moet je het dan die wedstrijd mee doen. Lichten uit en daar kruipt je auto naar de eerste bocht. Toe maar! Je lacht nog, maar jij weet dat je binnen een paar minuten door het hele veld wordt gelapt. Lekker dan! Dapper kachel je voort en in je hoofd ontstaat een gemeen plan: eenmaal thuis zal er net zo lang worden gesleuteld, totdat er een helse machine is ontstaan. Het plan wordt in gedachte verder uitgebroed, terwijl ondertussen de kornuiten worden lastiggevallen met een onbegrijpelijke uitleg over het falen.
Een halve week later staan de eerste oorlogskreten op onze Facebook-pagina: Begin maar vast bang te worden, want nou rijdt ie zo hard dat ik er zelf bang van begin te worden. Toe maar!  Dat blijkt later wat tegen te vallen, maar er is duidelijk een positief begin. Maar dan, na zes weken, is het autootje wel okiedokie oké! Met een dikke grijns rijdt de eigenaar iedereen vlot naar de Filistijnen en hem vallen veel schouderklopjes ten deel. Goed gedaan, jochie! Hoe bevredigend wil je het hebben? Allemachtig, wat een fijn autootje!

Zo herinner ik me nog een Classic Race van Sir Franco Slot in Drachten. Aan de start verscheen een lichtblauwe Renault A310 Gitanes, waarvan je gewoon bij voorbaat wist dat die geen deuk in een pakje boter kon slaan naast die idiote Amerikaanse lijpbakken. Ho, ho, dat verliep even anders. Die Renault reed als een speer. Strak en even snel in de bochten als op het rechte stuk. Ik complimenteerde de eigenaar nadien voor dit ongelooflijke mooie stukje slotcarracetechniek. Hij begon, door emoties overvallen, nog net niet te huilen en hij kon nog net stamelen dat hij er meer dan een half jaar mee bezig was geweest. Toe maar! Nadat hij zich had vermand, vertelde hij mij zijn grootste probleem ooit: er miste nog een spoiler! De uitspraak van Klaas Bos gedachtig: ‘Alles is te koop!’, klopte ik hem vriendelijk op de schouder: “Dat krijg jij dan ook nog wel voor elkaar!” Kijk, dat is nu echt de kameraadschappelijke kant van slotcarracen. Opbeurende woorden waar je niks aan hebt!

zondag 11 juni 2017

Brainwave

Hein Tunnissen
Brainwave
Een goede vriend van ons deed zijn Ford weg. Op Facebook schreef hij met flink wat gevoel voor drama dat hij 170.000 km in de stoel van de Mondeo had gezeten en zelfs lief en leed had gedeeld. Toe maar! Nu was het allemaal niet zo erg als het leek, want de Mondeo had hem behoorlijk wat kopzorg bezocht. Het ding trilde als een vibrator en het allerergste was nog dat na iedere reparatie het euvel weer de kop op stak! Geluk bij een ongeluk: hij kreeg er bij inruil nog een beste prijs voor. Ik maakte uit zijn verslag op dat dit behoorlijk onverwacht was! Hoezee!
Een andere vriend, maar dan aan de andere kant van het land, deed ook zijn Ford weg en die kwam bij mij terecht. Eigenlijk wilde ik dat ding helemaal niet hebben, maar ik zag nog wel enkele wedstrijdklassen in het verschiet waar ik met mijn Mosler mooi zou kunnen opzouten. Nu weet ik van deze vriend dat hij een beetje prutsen niet uit de weg gaat en zo ook in dit geval. Op mijn vraag ‘Rijdt het ding een beetje?’ antwoordde hij; “Het is niet slecht, maar het is ook geen wonder!” Het gespreksonderwerp was een Slot.It Ford GT40. Sommige leden onze club hebben ook zo’n dingetje, maar ze laten ‘m meestal in de kist of nog erger, hij blijft veilig thuis achter glas. Kan moeder de vrouw er nog eens naar kijken als ze zin heeft!
Hoe dan ook, de donkergroene GT40 leek me heel iets anders dan een donkerblauwe Mondeo en daarom leek me de aanschaf van deze Ford mij wel verantwoord. Komt bij dat ik direct geprikkeld raak als een auto niet echt wil rijden! Kom jongens, wat stelt zo’n ding nou helemaal voor? Er zijn een paar voorwaarden, maar als je die respecteert, komt de overwinning vanzelf. Mijn Ford GT40 arriveerde op een dinsdag en tijdens de lunch draaide ik een paar rondjes. Het stelde inderdaad geen fuck voor. Anders gezegd; deze Slot.It is beslist geen NSR. Vooral dat overbodige gezwiep met de kont irriteerde me mateloos. Klein autootje, nog kleinere prestaties.
De leden die de GT40 laten verstoffen, begon ik steeds beter te begrijpen. Ik sloot me bij hen aan. Tot het onvermijdelijk moment kwam van een Classic Cupje. Leuk idee, maar na een kwartiertje testen, haakte ik af. Nee jongens, met dit ding doe ik niet mee! Omdat de jongens dat gewoon gezeik vonden, kreeg ik natuurlijk meteen een auto van Alphons P. met als enige verzoek de periscoop er niet af te rijden. Dat is gelukt!
Enige tijd later tunede ik een heel ander autootje en terwijl ik me zat af te vragen wat ik er nog aan zou kunnen doen, zag ik het ineens! Brainwave, out of the blue! De GT40 had een inline motormount, in plaats van de fabrieksmatige sidewinder-opstelling. Die auto was volkomen uit balans en vandaar dat die kont zo idioot slingerde. Theorie versus praktijk; wat was dit spannend! Op een geschikt moment draaide ik de Ford uit elkaar, monteerde ik een sidewinder-opstelling en die vervolmaakte ik met NSR-tandwielen! Oei, oei, oei! Terwijl ik de zaak in elkaar prutste, probeerde ik in te schatten hoever het pignon op de as gedrukt moest worden. Passen, fout, nog ietsje meer. Ik drukte de motor uit de steunen en ineens had ik een long can in de hand. Hele motor lag in twee stukken in mijn hand. Danku Slot.It!
Goede raad was duur en daarom perste ik de boel gewoon weer flink in elkaar met een flats secondelijm op de naad, zodat me die grap in ieder geval niet tijdens de wedstrijd kon overkomen. Na nog wat heen en weer gehannes, zat het vermaledijde tandwieltje precies goed en kon ik de verschillende onderdelen op de achteras goed op elkaar af gaan stellen. Het kwam helemaal goed en dat is een godswonder want veel ruimte om te experimenteren heb je niet met zo’n sidewinder. Voordat je het weet steekt er een wiel voor de helft uit de wielkast.
Gelukkig kon ik me beheersen (de secondelijm moest toch nog drogen) zodat ik ook maar meteen de stroomafnemers van koperdraad verving door die hele platte gladde RVS-geleiders van NSR. Ja, ja, dat is wel andere koek. Tot slot pleurde ik er nog wat lood in. Wat onder de vooras en wat in het midden van de bolide. Strikt noodzakelijk leek me dat niet, maar mijn ervaring is wel dat je in de wedstrijd erg blij bent met een met lood uitgebalanceerde bolide. Je neemt dan toch net iets meer risico omdat je verwacht dat je daarmee de wedstrijd wint. Meestal is het tegendeel het geval, maar het lood schuift het moment wat op.
De testrit in Barcelona was boven verwachting. Als een raket met de wegligging van een trein! Snel als de duivel en een bochtengedrag om van te dromen. Wereld Ford, hoewel dat een contradictio in terminis is. Niet gedacht dat ik dat het nog eens zou zeggen: “Wat een geweldige wagen, die Ford!”

Opgedragen aan HJ en Tavecbor



zondag 4 juni 2017

Delfzijl

Hein Tunnissen
Delfzijl
Gelukkig zijn wij niet van die mannen die de F1 een warm hart toedragen omdat Max Verstappen ineens in zo’n bolide zit te karten. God nee! Wij mogen ons liefhebbers uit de vorige eeuw noemen en wij gedenken ieder jaar op 4 mei in stilte alle doden die deze prachtige sport heeft geëist. Betrokkenheid en passie, dat is ons adagium! In ons midden, zou je kunnen zeggen, is Ayrton Senna dan ook nog springlevend. Soms wordt één van ons met hem vergeleken en diens avond kan dan niet meer stuk, kan ik u verzekeren!
Het was nog winter, de regen sloeg gemeen hard tegen de ruiten en er dreigde sneeuw. Wij dronken ter club gezellig een kopje koffie en keuvelden wat. Zei er iemand plots: “Ja, nog even en dan begint het weer!” Hoewel Kerst nog moest komen, begrepen wij allen wat spreker bedoelde. Van het één kwam het ander en wij besloten tot een verre reis in maart als de F1 in Melbourne van start zou gaan. Voor velen een ongekend spannende wedstrijd omdat alles nog open ligt en de teams van elkaar niet weten waar zij staan. Want dat zij in Barcelona tijdens de testdagen het achterste van hun tong laten zien, is wel zeer onwaarschijnlijk.
Voor het gemak vergaten we even dat Melbourne altijd behoorlijk vroeg Nederlandse tijd wordt verreden, zodat (lang verhaal kort) het feest niet doorging. Maar toen de laatste schimpscheuten wel waren verstomd, maakten wij een nieuw plan voor een gezellige middag met de club ten huize van JB Good, en zijn buurman Alphons P. Omdat alle andere clubleden van hun vrouw of vriendin (Nou ja, zeg!) niet mee mochten, reden Markus en ik op een zondagochtend richting het verre Delfzijl. In zijn cabrio met het dakje in de kofferbak. Omdat wij niet aan het slotracen waren reden wij lekker rustig door het Groninger landschap en zagen her en der een ingestorte of gestutte boerderij of een rijtje scheef weggezakte huizen.  Gottegottegot!
In Delfzijl scheen de zon weer en wij reden een keurige nette wijk in met veel parkeerruimte. Wij pleurden daarom de cabrio gewoon recht voor de deur en deden er enigszins argwanend het dekseltje op. Je weet maar nooit. De gastheer schonk een voortreffelijk kopje koffie en deed daar naar goed clubgebruik een flink stuk taart bij, zodat wij er stil van waren. Daarna togen wij naar boven. In de verte glom de Eemshaven, wij roken het zilt van de wadden en door het dakraam zagen wij een vliegende deur passeren. Voor ons lag de baan. Drie sporen, donkergrijs, glad en matglanzend. Prachtig, aan alles gedacht! Pitstraat, EHBO en parasols voor de coureurs in de brandende zon door het dakraam! Als gasten mochten wij de Slotfire testen en daarbij golden simpele regels: Markus kreeg de snelste baan, ik de veiligste en Alphons P voor straf de supergladde derde baan waar nooit op wordt gereden, wat wel logisch is als je meestal met zijn tweetjes bent.
Het was een enorm succes. Ik reed er lekker op los en ik trachtte in ieder geval mijn kompanen te laten leven door in de bochten of wat sneller te zijn of juist wat langzamer zoals bij ritsen soms gewenst is. Vanwege de leut komen op een Slotfire de sporen in de bochten naar elkaar toen en John heeft twee van dit soort probleemgevalletjes ingebouwd. Helemaal links, waarbij eigenlijk wordt bepaald wie als eerste het lange rechte eind bereikt en dan aan gene zijde als je nog vol door de bocht komt stomen na dat rechte eind. Hoewel het niet helemaal de bedoeling was, reed Markus maar meteen een uiterst scherp baanrecord. Godzijdank heeft de eigenaar dit ten koste van veel nachtrust en een vracht nieuwe onderdelen van Klaas Bos nog weer iets scherper weten te stellen, zodat die frustratie niet meer als een donderwolk boven ons clubje hangt.
Tegen tweeën begaven wij ons naar de televisiekamer, waar wij gevieren de verrichtingen van onze collega’s in Barcelona aanschouwden. Ook daar van die problemen in de bocht, precies zoals bij de Slotfire. Beetje duwen en wringen, het hoort er allemaal bij. Na afloop dronken wij ook nog wat bubbels, John werkte zijn Excel-bestand bij zodat alle uitslagen sinds 1937 weer mooi in het gelid stonden. Wij feliciteerden hem met dit mooie overzicht, zetten onze paraaf erop voor Gezien! en namen afscheid. Maar niet nadat wij Alphons nog hadden geroemd en geholpen met zijn nieuwe baan die toen in het verfstadium verkeerde. Nog twee delen te gaan. Wat een geweldige zondag: beetje F1-optocht kijken, racen op een Slotfire en filosoferen over de bouw van een nieuwe baan, met name over wat er allemaal fout kan gaan en wat je beter anders had kunnen doen. Over niet al te lange tijd reizen wij wederom af naar Delfzijl. Alphons, we bellen nog!