zondag 19 februari 2017

Marktplaats

Hein Tunnissen
Marktplaats
Al sinds jaar en dag erger ik me wezenloos aan Marktplaats: Home, Kinderen en Baby’s, Speelgoed, Racebanen. Inderdaad, het valt niet te ontkennen, racebanen vormden in de jaren 1963-1973 de hoofdmoot van het kinderspeelgoed, om niet te zeggen van de jongens onder ons. Welnu, met mijn Smartphone kan ik uitrekenen dat deze hoogtijdagen ruim 40 jaar achter ons liggen. Racebanen hebben niets, maar dan ook werkelijk helemaal niets met kinderen te maken, laat staan met baby’s. Wat zijn dat in godsnaam voor achterlijke sukkels, daar bij Marktplaats?
Kijk, dat er ook nog wat rare plestic zooi tussen staat die wordt gekenschetst als racebaan, maar ondertussen meer weg heeft van een mini-kermisattractie, dat zal mij worst zijn. Maar al het andere, van particuliere tot professionele verkopers van slotcars, is geen kinderspeelgoed. En ik bevind mij in goed gezelschap, want Duitse slotraceshops vermelden bij ieder product: “Achtung:  Kein Spielzeug! Nicht geeignet für Kinder unter 14 Jahren”. Pittig wijf, die Frau Merkel! Pakt de zaken meteen goed aan.
Laatst was ik met mijn zoon wat aan het racen op Zolder. We hebben een tweespoors Fleischmannbaan met een recht eind van huppakee!, tien meter! Lang genoeg om op je gemak een slokje koffie te nemen of om de veters van je schoen te strikken. Zeg ik plotseling tegen hem: Wist je dat ik naar Duitse maatstaven gerekend in overtreding ben, omdat jij hier aan het racen bent? Hij lachte zijn beroemde lachje van lul-maar-een eind-raak-ouwe-heer, en passeerde mij in de Puki-bocht op een Max Verstappen-achtige manier!  Jaja, jij lacht, maar je moet in Duitsland wel 14 zijn voor deze 3D-game! Van verbazing stopte hij, zodat ik hem weer kon inhalen! Wat is dit nu weer voor flauwekul, pa? Enfin, nadat ik het hem had uitgelegd zag hij er de logica wel van in en hij stelde voor Marktplaats te gaan boycotten. Dat plan moeten we nog verder uitwerken.
Door die gruwelijke ergernis van ‘Home, Kinderen en Baby’s, Speelgoed, Racebanen’ kijk ik steeds vaker op de Duitse variant via Facebook: Slotcar-Flohmarkt. In een paar maanden tijd is die openbare groep (huh?) uitgegroeid tot de grootste West-Europese automarkt voor gleufauto’s met iedere dag kakelverse nieuwe aanbiedingen. Duur, extreem duur, maar ook lekkere koopjes. Ik onderhandel wat met de Duitse Freunden en haal zo’n mijn Duits wat op. Kijk, een beetje raak kletsen met de buren kan iedereen, maar correct Hochdeutsch schreiben met of zonder Ringel-S (β - Eszett) is toch wel heel andere Pefferkuchen!
Vandaar mijn voorstel om dit leuke initiatief voor zowel verkopers als voor kopers, één op één te kopiëren en ook voor Nederland een Slotcar-Vlomarkt op te richten om ons in één klap te bevrijden van de Faller AMS-banen, de Lego-banen, die verschrikkelijke Fischer Price, de Racebaan Lanceerbaan, Carrera Go, Jouef, Hotwheels, de Raceset van Cars, Polistil, Gama, de Looping Chaser, Cartronics, Chuck & Friends Stuntbaan, Xtrek PRO-baan, Freeway Speed Legend (nog niet meegespeeld, dus inhoud is nieuw!) en de Auto-Racer Road Racing set 6034 op batterijen.
En analoog aan de Meubelboulevard of de koopstrip met Automotivedealers zou ik er dan ook voor willen pleiten om de professionele verkopers van ons spul een prominente plaats te geven waarin zij dan dagaanbiedingen kwijt kunnen of andere leuke boodschappen. En daar heb ik een hele bijzondere reden voor.
Ik was op zoek naar sponsrubber, auch Moosgummi genennt. Schreef toen onder andere een briefje naar Slotracing2Go en Jacqueline reageerde meteen: Hé Teun, probeer eens Bibian’s Poppenhuis in Venlo. Nu kan ik zelf op gezette tijden zeer sarcastisch uit de hoek komen, maar dit sloeg werkelijk alles. Dus ik naar het Poppenhuis. En wat blijkt? Achter die naam in Venlo schuilt een slotcarwinkel. Met zelfs een testbaantje! Kijk maar op de website, maar leg eerst je vrouw goed uit waar de poppenbelangstelling vandaan komt, anders krijg je daar weer gezeik over.
De moraal van dit verhaal is dat we het goede moeten behouden en de shit overboord moeten gooien. Eerder heb ik een lans gebroken voor een behoorlijk Nederlands Forum over slotcarracen om opgedane kennis te delen. Persoonlijk heb ik een enorme hekel aan dat gedeel en vooral het gekakel daarover, maar ik heb een nog grotere hekel aan het verspillen van tijd door opnieuw het wiel uit te vinden. Ik geef even mee, gratis en voor niks: Race, ongeacht de baan, altijd met sponsbanden van Scaleauto. Wij van Amazingslotcarracing kiezen voor de zachtste band (witte ring) op onze MDF-baan. Geel gaat ook prima, maar is toch minder. Rood is uiteindelijk te hard. Is wel acceptabel na 23.00 uur als de baan stevig is opgewarmd. Doe er uw voordeel mee! Dit gratis advies mag u met iedereen delen! Geen rubber, maar sponsrubber!

  

zaterdag 11 februari 2017

Schuld

Hein Tunnissen
Schuld
Omdat ze gelukkig niet het eeuwige leven hebben, zie je ze niet zoveel meer. De Volvo Stationdoos met die afschuwelijke uitlaat onder de achterbumper. Een of andere zilverkleurige bus van een meter lengte die ze kennelijk nergens anders meer kwijt konden. Of misschien waren ze hem gewoon vergeten tijdens het ontwerpproces. Zeer wel mogelijk. Tegenwoordig is de uitlaat ook weer erg in trek en dan vooral de dubbele uitlaat. Ik vind dat vreemd in een tijd dat iedereen zich zorgen maakt over fijnstof en de hittegolf op de Noordpool. Waarom benadrukken dat jij de oorzaak bent?
Het gaat te ver om het te beweren, maar het lijkt erop dat ik mijn auto juist geselecteerd heb op een uitlaat die je niet ziet. Voel ik me wat depresssief, dan zet ik mijn auto op mijn smeerput (dit is Groningen, hè?) en ga ik lekker op mijn rug met een glas whisky in de hand naar de onderkant van mijn auto kijken. Word ik helemaal blij van. Genieten! Zo prachtig ontworpen, zo prachtig vormgegeven. Vooral de laatste pot, waar je zonder problemen 150 kilogram heroïne in kunt smokkelen, zit zó knap weggewerkt dat je je afvraagt waarom de onderkant van die auto niet is uitgeroepen tot cultureel erfgoed. Industriële vormgeving is vaak om stil van te worden. Recht van achteren zie je helemaal niks! Zelfs geen pijp!
Natuurlijk kan het ook qua vormgeving volkomen misgaan. Zie de nieuwe serie Alfa Romeo’s (We’re Back, Again!), waarbij de directie bij de presentatie van de eerste kleimodellen, zich hardop afvroeg: “Moet er aan de voorzijde niet ergens een kentekenplaat op, dan?” Roest, helemaal vergeten! De oplossing is tenenkrommend en iedere dag zichtbaar. Vre-se-lijk!! Wat maakt een vrouw mooi? Perfecte symmetrie! Voor een auto geldt precies hetzelfde, sukkels!
Laatst kocht ik uit puur jeugdsentiment een wel heel bijzonder slotkarretje dat, helemaal passend bij die tijd, twee uitlaten bezit. Symmetrisch, aan weerszijden van de auto. Toen viel het me eigenlijk pas op dat de moderne slotcar met allerlei details wordt uitgerust, behalve met uitlaten. Wat natuurlijk ook volstrekt logisch is, want we praten wel over elektrische en schone aandrijving. Maar afgezien daarvan, kennelijk is na - pakweg 1965 - op de circuits de wens om te pronken met uitlaten, helemaal weggezakt. Een enkele keer kun je met veel moeite in de buurt van de diffuser nog een enkel kort pijpje ontdekken, maar veel stelt dat allemaal niet voor. Ik geef toe dat ik zelf de uitlaat van een Audi LMP R18 TDI wat heb opgeleukt door de bij het lichtsetje bijgeleverde ieniemienie-lampjes in die pijpjes in te bouwen. (Handleiding: boor hiertoe in het pijpje een gaatje van 0,03 mm!)
Laat je nu je controllerhandle los, dan lichten die lampjes even knipperend op, daarmee de suggestie van ‘backfire’ wekkend. Dat verschijnsel treedt op als het mengsel wat aan de rijke kant is en daardoor in de gloeiendhete uitlaat tot ontbranding komt. Na de energiecrisis, alweer ruim 40 jaar geleden, zag je die leukdoenerij eigenlijk niet meer.
De wereld is sindsdien een stuk efficiënter geworden. Neem nu de auto’s in de dinosaurus-klasse Group C, waarmee wij iedere vrijdag de grootste lol hebben. De firma Slot.It heeft zegge en schrijven één chassis met motormount en torretje en daar hebben ze alle kapjes overgetrokken van de auto’s die officieel deel uitmaakten van die klasse. Het is bijna net zo efficiënt als de echte automotive van tegenwoordig. De Peugeot is een Fiat, is een Citroën, is een… noem maar op. Ziehier de aanval van deze fabrikanten op de Renault Espace. Het onderstel is steeds hetzelfde, alleen de jas is anders. En dan hoor je toch van die zeveraars die beweren dat hun Peugeot beter rijdt. Veel beter zelfs!
In onze Group C klasse is het helaas niet anders. Terwijl wij natuurlijk als de echte kenners van de automotive toch beter zouden moeten weten. We rijden met hetzelfde chassis, met dezelfde motormount, zelfs met dezelfde oranje rookmotor, hetzelfde gele kroonwiel en pinion, op dezelfde bandjes tegen elkaar in de hoop dat de ene auto net iets beter en sneller is dan de andere. Beter getuned, beter geprepareerd. Wat zijn wij toch een sukkkels!
Of niet? Er zijn clubs die helemaal stikken in de regels met do’s and dont’s, wil je überhaupt nog met je karretje aan de start mogen verschijnen. In de 24-klasse gaan ze zelfs zover dat de brandblussser tussen de voorstoelen verplicht is, want er zijn namelijk van die snoodaards die daar een aanzienlijke gewichtsbesparing weten te realiseren door die brandblusser weg te dremelen. Doe als wij! Scheur Group C en alles is geregeld! De coureur bepaalt de overwinning, niet de auto! Bij verlies is het de schuld van de auto. Dat dan weer wel! Ontwerpfout!



zaterdag 4 februari 2017

Oven

Hein Tunnissen
Oven
Laatst zei mijn vrouw (we lagen nog in bed wat uit te rusten): “Zullen we dan samen koken?” Prima idee, antwoordde ik. “Dan maak ik wat in de oven”, en dat vond zij weer een prima idee. Kortom, ons huwelijk is nog helemaal shiny. Natuurlijk staat het verbond weleens wat onder druk, want als je niet oplet, ben je voortdurend voor die kinderen aan het zorgen en daardoor heb je geen aandacht meer voor elkaar. Lastig, als je dan op vrijdagavond ook nog gaat slotracen; voordat je het weet heb je elkaar dat hele weekend weer niet gezien. Daarom spreken wij op zaterdagochtend altijd even de agenda door.
In dit geval kwam het voorstel wel erg goed uit, want ik had op de website van Slot.It een trucje gevonden over het rekken en strekken van plestic chassis. Maar omdat ik journalist ben, ben ik altijd heel kritisch en als het Italianen betreft, gooi ik er meteen nog een flinke schep kolen bovenop. Italianen zijn maatschappelijk bijzonder onaangepast, wat al blijkt uit hun rare voorliefde om proactief toeterend door hun land te rijden. Maar in dit geval, moet ik toegeven, hebben ze wel een punt. Want lees maar een artikel over het optunen van een slotkarretje en het gaat altijd weer over die vermaledijde lagertjes, de kromme asjes, evo-dit en evo-dat, terwijl het probleem vrijwel altijd in het chassis schuilt. Krom! Getordeerd! Kattenrug! Slechts een enkele keer wordt er in een artikel wat gemompeld over de noodzaak van een recht chassis, maar ik geef u de verzekering dat dit een volslagen onderschatting van het probleem is. Ze komen gewoon krom uit de fabriek. China dus!
En een krom chassis rijdt niet. Dit kan ik aantonen. Fabrikanten als Plafit en Scaleauto brengen chassis van metaal op de markt en die hameren in hun zeer beknopte bouwhandleiding maar op één ding en dat is recht! Zorg dat het bouwsel recht is! Zo vlak als een pannenkoek op een hete Tefalbodem! Welnu, voor de plestic varianten geldt precies hetzelfde. En nu blijkt dus dat Slot.It op de website een bewonderenswaardige knieval richting consument doet door dit probleem uit de taboesfeer te trekken en, nog beter, door er een oplossing voor aan te dragen.
Die avond zette ik de oven op 120 graden, terwijl mijn vrouw de piepers stond uit te kleden. Zij fronste lieftallig de geëpileerde wenkbrauwen omdat ze wat verwonderd was. Ik was toch degene die de salade zou maken? Ik lachte haar zo charmant mogelijk toe en keek daar een beetje geheimzinnig & samenzweerderig bij, wat altijd een geweldig effect heeft als de liefde nog in de lucht hangt. Godzijdank, waren de kinderen nergens te bekennen, zodat ik het effect volledig kon uitbuiten. Ze schudde haar blonde haar en ik zag haar denken: “Mannen!”
Nu had ik die middag de salade uit de oven al goed voorbereid. Het chassis van mijn favoriete Mosler zag met magneten mooi op een strakke vlakke metalen plaat geklemd en die legde ik in een vuurvaste ovenschotel. Juist toen de oven zijn werktemperatuur bereikte, kookte ook het water in de ketel dat ik in de schotel schonk. Het geheel plaatste voorzichtig in het midden van de oven die ik meteen uitdraaide. Ook het lampje! Het Italiaanse wonder voltrok zich nu in stilte en in diepe duisternis. Omdat onze oven lekker strak is ingebouwd en ook onze spouwmuur daarachter goed geïsoleerd is, koelt de oven maar heel langzaam af. En dat is precies de chemie die nodig is. Neem de tijd en doe het langzaam! Het lijkt wel seks op zaterdagochtend!

In de magnetron verbrandde ik een handvol walnoten, zodat de keuken begon te meuren als de notentent in Hoog Catharijne vlakbij de hoofdingang van Utrecht CS. “Oh,” zei mijn vrouw, “je maakt echt wel iets bijzonders van die salade!” Hierdoor aangemoedigd flikkerde ik ook nog een kant-en-klaar mosterdsausje in een steelpannetje dat ik lauwwarm bij de salade serveerde. Iedereen razend enthousiast over Barbapapa, le chef. Enfin, de volgende ochtend haalde ik terwijl iedereen nog sliep, de ovenschaal tevoorschijn. Ogenschijnlijk was er niks veranderd, maar toen ik het water had afgegoten en de magneten had losgepeuterd, kwam de aap uit de mouw. Het chassis van mijn Mosler lag als een dooie platgereden kat op een winterse zondagmorgen op de metalen plaat. Wat een enorm succes! Slot.It claimt nu dat de structuur van het chassis dusdanig veranderd is dat het chassis ook tijdens het gebruik vlak blijft. Heeft iets te maken met het opschudden van de moleculen door verhitting, waarna stabilisatie volgt (En dit is heel belangrijk!) door heel langzaam afkoelen. “Gottegot, wat een leuk weekend!”, zei mijn vrouw ’s avonds toen ik deze blog aan het schrijven was. “Fijn!”, zei ik, “dan doen we nog een keer salade uit de oven!”

zaterdag 28 januari 2017

Pech

Hein Tunnissen
Pech
De mooiste momenten van een slotcar-wedstrijd zijn de situaties waarin twee of drie coureurs gelijk op gaan. Dat gaat natuurlijk nooit helemaal precies, want je ziet dan bijvoorbeeld dat de coureur die in een bocht wat laat liggen, dat verlies op het rechte eind weer goed maakt. Of door net na de bocht net iets sneller te accelereren, waardoor de twee bolides bijna naast elkaar voortdenderen. Soms gaat dat zo hard en zo mooi gelijk op, dat het net lijkt op een onzichtbare hand de auto’s voortduwt. De kenner van het slotcarracen weet nu dat de eigenlijke strijd zich niet meer op de baan afspeelt, maar in de hoofden van de beide coureurs. Wie heeft de zenuwen het beste onder controle? Wie durft die bocht het scherpst aan te snijden; wie heeft de gevoeligste wijsvinger?
Je weet het niet! Iedereen houdt de adem in, want het onvermijdelijke moment lijkt al daar te zijn als één van beide coureurs (Is het overmoed? Is het zelfoverschatting? Speelt een technisch mankement hem parten?) het slot uitvliegt en zijn bolide nog even compleet en in al zijn schoonheid over de baan ziet vliegen totdat het keiharde wegdek het kevlar uiteen laat spatten. De volmaakte crash met levensechte buitelingen als realistische toegift.
Sinds wij Groep C-wedstrijden rijden zien wij dit soort lollige tafereeltjes om de haverklap. Het is inderdaad een klasse apart, die wat ouderwetse bolides. Tijdens zo’n wedstrijd kan er van alles gebeuren. Meegemaakt: motor geeft halverwege de race compleet de geest. Eigen ogen gezien: band loopt van de velg en de woedende coureur rijdt uit nijd nog zeker drie ronden door alsof er niks aan de hand is. De Exorcist: op de meest vreemde plekken springt de bolide een tikje omhoog en uit het slot om met de geleider net naast het slot te blijven staan. Toppunt van verbazing: Auto wint tweede heat en kan zes minuten later in de derde heat geen deuk in een pakje boter slaan.
Het resultaat is dat wij, ondanks de spanning die echt te snijden is, soms moeten glimlachen om die dolle taferelen. Maar je zit wel in de wedstrijd en het is dus echt oliedom om dan achterom te kijken om te zien hoe het afloopt. Een ander hoogst merkwaardig fenomeen is dat er allemaal verschillende auto’s aan de start komen, iets wat je begrijpelijkerwijs bij een Moslerwedstrijd niet hebt. Alphons rijdt bijvoorbeeld in een Porsche 962 die hij in de kleur van de lingerie van zijn vrouw heeft gespoten. Een of andere zeer onbestemde kleur roze die mij helemaal van mijn à propos brengt. Ik rijd daarom die wedstrijden altijd met een zonnebril op. John Anonymus rijdt ook in een soortgelijke Porsche maar dan met wat uitdrukkingen van Blaupunkt er op. Hij kan lezen en schrijven met die kar en omdat hij er niet echt een band mee heeft is het voor hem de dood of de gladiolen. Markus die net als ik een Toyota 87C heeft rijdt om hem moverende redenen ook met een of andere Porsche, maar dan in de lievelingskleur van mijn vrouw. Ik negeer hem daarom, totdat het niet meer kan.
Zo was er een gedenkwaardige heat. Die begon met een valse start van Alphons en Paul. Opmerkelijk want Paul is een slowstarter die meestal eerst de snelle jongens laat vertrekken. Hoe dan ook, na circa drie ronden lag het hele veld weer bijelkaar en toen gebeurde het. Markus en ik schoven full speed door de bocht pal voor de tunnel, waarbij ik de binnenbocht had. Vermoedelijk had ik daarom iets harder ingeremd, waardoor ik - logisch is logisch – ook weer iets sneller op het gas kon. Daarbij geholpen door mijn razendsnelle Slot.It Oxygen SCP-controller, zodat ik de auto even zag driften voordat de banden weer hun volle grip hadden. Maar toen was het al te laat. Toen was het al gebeurd! Mijn linkerachterspatbord tikte net even tegen het portier van Markus’ bolide die daarop tollend de tunnel invloog. Wij allen hoorden een enorme Zwitserse vloek waar wij wel een beetje van schrokken. Onze coureur (er waren die avond geen baancommissarissen - dom genoeg hadden wij én Joshua én Mike die avond vrijgegeven) liep zo vlug mogelijk om de baan, maar van raceauto’s op volle snelheid valt natuurlijk niet te winnen. Juist toen hij zijn auto wilde oppakken (hij kon er net bij) spoot Paul met zijn bolide vol op de achterkant die daardoor wegkaatste als een biljartbal. Opnieuw klonk die bijzondere kreet uit de Alpen! Zo vlug als het ging liep onze held weer een stukje verder en weer zag hij het veld aan komen stormen. Ditmaal was het Alphons die de klap uitdeelde.

We hebben het die avond helemaal uitgepraat. De schade was te overzien, te meer wij geen verplichtingen kennen ten aanzien van spoilers, sleepogen en -haken, brandblusser naast de bijrijdersstoel of intacte koplampglazen. Kortom, Markus had gewoon pech. Eén heat later scheurde hij met Alphons over de finish. Hij verloor met éénduizendste seconde verschil. Gewoon pech dus.

zaterdag 21 januari 2017

Liebe Gäste!

Hein Tunnissen
Liebe Gäste!
“Een hobby mag wat kosten!” Deze zin is geen constatering van een weldenkend mens, maar een uitspraak van een slimme vos die begrijpt dat zijn hobby eigenlijk te veel kost. En daar een excuus voor zoekt. Het kan mij niks schelen, maar ik zou de variant ‘mag wat tijd kosten’ eraan toe willen voegen. Een hobby mag wat tijd kosten. Veel vrouwen zullen dit beamen of hartgrondig met mij eens zijn. Hij, de man, kan wat hun betreft nooit genoeg tijd aan zijn hobby besteden. Hele weekenden weg, heerlijk! “Opzouten, sukkel!”
Maar zo bedoel ik het niet. Volgende week bijvoorbeeld, rijd ik met Marcus Aurelius en mogelijk ook met John Anonymus naar Best. Ooit een Brabants gat, maar tegenwoordig een best leuke plaats (vandaar de naam, natuurlijk) met een leuk verenigingsleven. Dat gaat in die contreien allemaal veel gemakkelijker dan bij ons, denk ik wel eens. Potje bier op tafel en meteen dikke mik! Richt je en passant een clubje op en het zou Brabant niet zijn als het dan niet meteen verschrikkelijk uit de hand gaat lopen. Ik spreek hier met ontzag over SRC Eindhoven dat vanaf donderdag 26 januari een internationale Slot.It Oxygen 6-uurs wedstrijd organiseert. En niet alleen dat: ze regelen ook nog het vervoer en logies voor de deelnemers. Maar het allermooiste is dat ze nog tot het laatste moment aan het buffelen waren om de baan op tijd klaar te krijgen. Een beetje zoals de Britten zo mooi zeggen: “As we speak!”
Om onze waardering te uiten gaat dus een forse delegatie van Amazingslotcarracing te TE naar Best, hetgeen neerkomt op zes uur heen en weer kachelen. Praten wij nog niet eens over die zes uur dat de wedstrijd duurt! Dit alles natuurlijk in goed overleg met onze vrouwen, die ons alles gunnen en ons zeker zullen missen. Maar zij begrijpen het wel. En anders ons wel! Enfin, dat de hobby met dit bezoekje wat tijd gaat kosten, is evident.
Een aardige bijkomstigheid is wel dat we tijd zat hebben om over onze hobby te praten, wat staande langs de track toch altijd een beetje hachelijk is, om dát woord nog maar eens in de goede context te gebruiken. Eén seconde van onoplettendheid en je mag aan Tineke gaan vragen waar zij stoffer en blik heeft opgeborgen. En dat wil je natuurlijk niet.
Nu zal de oplettende lezer zich onmiddellijk afvragen waarom ik, terecht de bekendste kankerpit van Nederland als het om Ninco gaat, vrijwillig naar Best rijd om daar naar een zesspoors Hobbelmaarlaan te bekijken in de vorm van Suzuka Circuit. Gelukkig bevind ik mij in goed gezelschap want ook Paul van den Hurk, de CEO van SRC Eindhoven, zit ernstig in zijn maag met dat opgerekte kinderspeelgoed. Zijn verklaring: onvermijdelijk wil je internationaal mee kunnen doen en dat is natuurlijk een stevig argument.  De leden van SRC Eindhoven rijden om de haverklap in het buitenland op Nincobanen met minder allure, hoewel dit mijn eigen invulling is. Wij kunnen er zelf trouwens ook wat van, want twee van onze leden rijden eigenlijk nooit meer thuis. Zij verkeren vrijwel ieder weekend in de Heimat, in de wereld van Carrera. In eerste instantie nog een beetje schuchter net over de grens bij Ter Apel, maar die tijd hebben ze gehad. Frankfurt am Main, München, Regensburg, Freiburg, Nürnberg en Hamburg liggen feitelijk allemaal op weekendafstand. Kost natuurlijk wel wat benzine, maar zij zien dat als training!
Lang voordat ik begon met slotracen, speelde ik aan de Maas. Mijn vader was in de uiterwaard geboren, dus zo gek was dat nog niet. Soms ging mijn opa ook mee, maar die wilde altijd vissen. Hij gooide dan zijn simmetje over de Maas naar de andere oever. Daar zat de meeste vis wist hij. De visser tegenover hem gooide zijn simmetje bij mijn opa voor de voeten omdat in zijn ogen daar de meeste vis zat. Het duurt niet lang meer of de Duitsers komen bij ons slotracen omdat wij in hun ogen veel mooiere racebanen hebben dan die Strecken van dat eeuwige Carrera. Ze moeten wel natuurlijk flink betalen voor die mooie banen van ons. Maar ze kunnen comfortabel overnachten in Hotel ‘Het Wapen van Tweede Exloërmond’ en ze kunnen ’s avonds ook nog lekker uit eten gaan bij Chinees-Indisch restaurant Tong Ah, waar ze om die reden een heerlijke vette haring serveren. Matjes, zeggen de Duitsers als ze maatjes bedoelen. Die Duitse belangstelling ist selbstverständlich sehr gut voor onze clubkas; dat weten die liebe Gäste natuurlijk. Ook dat ze nooit van ons kunnen winnen, maar dat vindt niemand erg. Een hobby mag wat kosten!



zaterdag 14 januari 2017

Ouwe Meuk

Hein Tunnissen
Ouwe Meuk
Het was zaterdagmiddag en een of andere afspraak die wij hadden, ging om een of andere reden plotsklaps niet door. Dus tijd over! Niks te doen! Hoera! Wat een luxe! Mijn vrouw en ik stapten ginnegappend in de auto en besloten een rondje rond te rommelen. Bij de eerste vintagehal (brocante, antiek, tweede ronde, oude zooi) stonk het dermate muf naar zwarte schimmel dat we feestelijk bedankten. Bij de tweede outlet voor afgedankte spulletjes was het niet veel beter, maar het rook er wel een stuk frisser. Ik zocht nog even naar een design bureaulamp, maar de meesten waren elektrocutie-klaar. Wat dan ‘Getest’, betekent laat zich raden! Op weg naar de derde rommelmarkt wisten we al dat we qua vrijetijdsbesteding een verkeerde keuze hadden gemaakt, maar er was toch nog een klein voorvalletje dat die slome zaterdagmiddag wel weer erg leuk maakte. Gelijktijdig ook wat triest stemde.
Kijk, het zit namelijk zo. Hier in het noorden probeert iedereen het hoofd boven water te houden door het (vermeende) succes van een ander één op één te kopiëren. Zo stikt het hier in de woonwijken van de gediplomeerde en ISO-gecertificeerde teennagelknipperijen en even zo vrolijk rochelt het hier van de duurzame houtzagerijen en de tweedehands goederenmarkten. Zeg maar indoorkofferbakverkoop van de firma Ouwe Meuk. Hier alleen al in het dorp hebben we er zes, verdeeld over twaalf hallen en in de regio zijn er opgeteld al gauw enige tientallen. Ze zijn onveranderlijk chaotisch, zompig en onwaarschijnlijk duur. Tja, antiek is nu eenmaal duur hè?
Wat dan wel weer grappig is, want in heel veel gevallen zijn Action, Marskramer, de Blokker en HEMA stukken goedkoper en beter. Daarbij stinkt het er niet zo. Maar niet zo leuk natuurlijk. Zo trof ik bij het verlaten van de derde sjoek op de grond een flink uitgescheurde kartonnen doos met wat rechte baanstukken, twee auto’s, twee knijpertjes en vooral veel bochten aan. Van het merk Polistil en daarom zal nu wel menig oud jongenshart sneller gaan kloppen. Toen ik een baanstuk oppakte, boog het meteen 90 graden door, dus kennelijk had het zijn beste tijd gehad. De beide autootjes waren van een onbestemd merk, mogelijk Ferrari, maar ik sluit niet uit dat het Ford Anglia’s waren zonder dakje.
Kennelijk was vader Jos ooit op een van de autootjes gaan staan, want de beide asjes zaten volledige krom in hun lagertjes geklemd en toen ik goed keek zag ik ook dat de bandjes een beetje dwars uitstaken zoals je vroeger wel zag als de Turkse familie met de Mercedes Benz 200D (koelkast & wasmachine op de imperiaal) de straat uit reed op weg naar Ankara. Het andere autootje was er zo mogelijk nog erger aan toe. Je hoefde niet gestudeerd te hebben om meteen te zien dat er een naaldhak dwars door de motorkap was gegaan, waarna die vermoedelijk met nogal wat geweld was teruggetrokken. Ik stelde me meteen een huiskamer voor waar een jongetje met betraand gezicht naar zijn autootje zat te kijken, terwijl zijn moeder met overslaande stem kijft: “Ruim je rommel dan toch ook op! Ik had wel dood kunnen zijn!” Waarna de vader de andere auto een ferme schop geeft zodat de bolide tegen de hete kolenkachel smakt. Als ik ‘m goed bekijk, zie ik dat het voorspatbord inderdaad flink gesmolten is. Krijst die moeder weer: “Waarom doe je dat nou?”, zonder te willen begrijpen dat hij haar alleen maar wilde helpen.
Enfin, in de zestiger jaren, de glorietijd van de slotcar, gingen ouders nog niet zo liefdevol met hun kroost om. De essentie van zo’n doos was dan ook vooral dat het speelgoed de kinderen zelf voor een paar uur opruimde, zodat de ouders zich even ter ruste konden leggen. (…) Zo’n doos trof ik nu dus aan. Vermoedelijk vijftig jaar oud en later onverwacht opgedoken van onder een stapel oude koffers, de afgedankte kinderwagen en nog wat oude skai keukenstoelen met de waarde van brandhout. De vraagprijs was 45 euro. Zegge: vijfenveertig euro, waarmee maar weer eens bewezen is dat antiek zijn waarde behoudt. Ook dat sommigen de waarde niet kennen, want ik zag op Marktplaats een Polistilbaan compleet, in de originele doos, twee leuke autootjes, trafo, zelfs de piepschuim binnendoos nog heel. Onvoorstelbaar. Iemand bood tien euro vijftig, wat vrij logisch is want je moet van MP altijd ietsje meer bieden dan de vraagprijs. Keurig dus!
Mooie prijs, lijkt mij, voor die oude meuk! Voor de verzamelaar, voor de liefhebber, zegt de verkoper slim! Correct, want het rijdt voor geen meter! Het is antiek!



zondag 8 januari 2017

Techport

Hein Tunnissen
Techport
Omdat mijn vrouw en ik helemaal in de ban van techniek als beste studierichting zijn, kostte het ons weinig moeite onze kinderen op de stoep van het technasium te smijten en tijdens het wegrijden nog te roepen: “Doe je best, anders zwaait er wat!” Dit laatste bleek ik verkeerd begrepen te hebben, want mijn vrouw zei gewoon: “Hè, zwaai nou even!”, maar dat verstond ik dus kennelijk niet goed. Enfin, onze bloedjes worden toptechneuten die wij quasi achteloos op de achterbank mee naar Delft nemen (Kijk jongens, de TU!) of voor wie wij bijna onmerkbaar op de Randweg Eindhoven wat langer dan nodig de voet van het gaspedaal lichten om hen een blik op de Campus TUE te gunnen. Ze vinden het allemaal best, onze snotneusjes!
Gelukkig begrijpen zij wel dat wij helemaal gelijk hebben en ze doen dan ook echt flink hun best. Niet alles lukt en niet alles is even gemakkelijk, zodat wij soms moeten helpen. Hoera! Het belangrijkste vak van het techanisum is O&O, wat staat voor onderzoek en ontwerpen. Het is een vak dat een grote mate van zelfstandigheid vereist, zodat de docent onbekommerd zes weken uit zijn neus kan gaan zitten vreten. Maar het schort aan het samenwerken in groepjes, want er zijn altijd van die leerlingen die het gedrag van de docent gaan na-apen. Ruzie in de hut en dat moeten wij dan weer sussen. Dat gaat het beste door het werk van de dwarse leerlingen over te nemen.
Op zoek naar een oplossing voor één van de vele technasium-opdrachten die ik nog voor Kerstmis af moet hebben, stuitte ik bij toeval op Techport. Dat blijkt een soort samenwerkingsverband in de regio Haarlem-IJmond te zijn, waarbij kleine techneutjes samen aan een project werken. In dit geval de bouw van een elektrische auto, een slotcar. Dit alles onder toeziend oog van de mannen van Slipstream Slotracing in Cruquius, onder de rook van Haarlem. Ik citeer: de doelgroep is 6-8 jaar, met een maximum van 18 leerlingen, die meedoen aan de Slotcar Challenge. Ontwerpen, nadenken, bouwen en racen!
Pak een zakdoek en lees mee: De Slot Car Challenge is een programma waarbij leerlingen intensief samenwerken aan de bouw van een elektrisch aangedreven slot car. Als team nemen ze het op tegen de teams van klasgenoten in een spannende racecompetitie op de indrukwekkende modelracebaan bij Slipstream Slotracing.
Vooral bij dat ‘elektrisch aangedreven’ kreeg ik het even stevig te kwaad. Ik schoot gewoon vol. Als dit niet over slotcarracen in zijn mooiste vorm gaat, dan weet ik het ook niet meer. Wij van Amazingslotcarracing te TE doen alles, maar dan ook werkelijk alles om kinderen voor techniek te laten kiezen in plaats van Latijn, maar dat je dit zelfs op kon pakken via een TechPortal met medewerking van de provincie en zelfs Tata Steel, dat onderstreept toch wel dat wij gewoon hele domme Drentse boeren zijn. Die lui praten net zo gemakkelijk over lesbrieven, werkbladen, gastlessen, competenties en bedrijfsbezoeken als wij over een pignon! En ze pakken het niet kinderachtig aan: Win een mountainbike met de snelste rondetijd!
Lees nog even mee: “Samenwerken krijgt tijdens de wedstrijden vorm doordat de leerlingen de rol als teamleider, coureur, monteur en baanofficial vervullen. Zo wordt duidelijk wat de leerlingen leuk vinden en waarin ze goed zijn. Ze ontdekken hun talenten, leren overleggen, luisteren en leren zich aan te passen aan veranderende omstandigheden. De leerlingen bouwen de slotcar op, stellen de auto af en moeten tijdens de race een pitstop maken om de banden te wisselen. Het team dat de taken het best verdeeld (verdeelt, red) en onder hoogspanning de zenuwen beheerst, wint. Vooral voor jongens is dit een echte uitdaging. De ervaring leert namelijk dat meisjes meestal met de hoofdprijs naar huis gaan!”
Is dit niet wonderschoon? Daar waar de meesten onder ons denken dat het over pakweg 15-20 jaar wel afgelopen is met de slotcarracerij, blijkt stiekem dat een hele nieuwe generatie zich aan het warmlopen is om de lauwerkrans van ons over te nemen. En niet alleen dat: het zijn juist de jonge vrouwen die hier hun slag slaan en de mannen naar huis sturen. Dat is toch wat!
De website (techportal.nl/doeprogramma/challenges/slot-car-challenge/) zegt: De leerlingen krijgen bij binnenkomst uitleg hoe een slotcar in elkaar zit. Ze leren ook hoe ze met zo’n snelle racewagen behendig over de baan kunnen rijden. Na een korte oefenperiode start de competitie. Elke challenge is er een winnend team. Aan het einde van het schooljaar worden de zes snelste teams uitgenodigd voor de finale. De coureur die dit schooljaar de snelste rondetijd neerzet, wint een mooie Kawasaki mountainbike!

Blog opgedragen aan Robin van de Zedde, de jongste oud-coureur van Amazingslotcarracing.