Objectief

Hein Tunnissen

Objectief
Hoewel ik natuurlijk altijd probeer mijn persoonlijke opvattingen buiten deze blogspot te houden (Wie zit daar nu op te wachten?), moet ik deze keer met nadruk zeggen dat journalistieke objectiviteit wis en waarachtig bestaat. Een voorbeeld uit de praktijk. Kortelings, vrijdagavond 14 januari 2016, reed ik omstreeks 19.44 uur over de Mondenweg (Dr) naar TE en ik vroeg mij af wat ik daar zou aantreffen. Ik had weliswaar mijn racekist op de achterbank gelegd, maar ik was er niet helemaal zeker van of er al gelegenheid zou zijn om een baantje te trekken.
Immers, toen ik de laatste keer de deur van ons immer lekker warme clubhuis achter mij dichttrok, was het nog een grote janboel vanwege de verbouwing die wij waren aangevangen. Ging je bijvoorbeeld even naar de WC, hing bij terugkomst de televisie in enen weer op een andere plaats, al dan niet waterpas. Zulks was natuurlijk het gevolg van het democratisch overleg tijdens die verbouwing waar het ene lid nog sneller en nog meer inzichtelijke ideeën op tafel legde dan het andere ook zeer slimme lid, maar waarbij begrijpelijk toch iemand het onderspit moest delven qua genialiteit. En hoewel dit ongetwijfeld leidt tot de best denkbare setup voor een toch al riant clubhuis, kost dit natuurlijk wel wat extra tijd. Een ander voorbeeld is onze tunnel die ter elfder ure door onze mannetjesputters Erik en Fokko nog even op EU-hoogte voor vrachtverkeer werd gebracht, wat geen sinecure is voor een vierbaansweg. Maar de stofzuigploeg keek best wel even sip vanwege dat rondvliegende graniet!
Kortom, het kon nog best een bende zijn. Maar wat ik zag door mijn objectieve bril tart elke beschrijving. Het was duidelijk: hier stond een clubavond te beginnen van een club die zichzelf opnieuw had uitgevonden en die kennelijk van plan was deze lijn het komende jaar hard door te trekken naar eenzame hoogte. Bij binnenkomst rechts de vitrine waarin een scala van maquette-autootjes van dik 50 jaar om in de stemming te komen. On top een staalblauwe Mini non BMW, gekocht in een gekke bui. Links de nieuwe badmeesterspost voor de wedstrijdleiding, achter een balie met tegen de muur een wat gedateerde foto van breed lachende Frank Slot met op de achtergrond duidelijk waarneembaar het silhouet van Klaas Bos in een trainingsjack van NSR met daaronder een T-shirt van Slot.It. Leuk, dat soort details.
Iets verder de bar met koffie, frisdranken en zoals onderhand iedereen wel weet: het 5-sterren gebak van Minouck. Verder natuurlijk de normale horeca-outfit van glazen, bekers en lepeltjes, ijsblokjes, olijven, shakers etc. Juist daarvoor een lange tafel met acht stoelen om wat bij te praten. Meer in de richting van het toilet leuke bistrotafeltjes in Mondriaankleuren met een gezellig brandend kaarsje erop. Nog wat verder een nieuw aangeschafte tafel met vier reparatiebakken in rood-zwart (de clubkleuren) met voor elke mecanicien een krachtige halogeen lamp om het werk te verlichten. In dit geval met gemakkelijke kruk voor meer bewegingsvrijheid. Géén armleuningen: good thinking! Alphons Kever was er werkelijk niet weg te slaan, zó in zijn nopjes met zijn eigen pit.
En dan de baan! Fonkelnieuw en centraal gelegen glansde hij net zo als Markus die al de nodige testronden achter de kiezen had. In sommige bochten zelfs al enige zwartgrijze spoorvorming, maar aan zijn gezicht kon je meteen zien dat het met de grip wel goed zat. Grip zat! Ontvangen met een heerlijke kop koffie keek ik met verbijstering rond en ik kon het niet nalaten om met de afstandsbediening even te proberen of de nieuwe verlichting boven de baan ook al werkte. Warempel! Floep, floep, floep! En alles baadde in een zee van licht, wat bijzonder prettig is want wij mogen dan nog wel over meer dan gemiddeld testosteron beschikken; als coureurs weten wij als geen ander dat goed licht het verschil kan maken tussen verliezen en winnen of het verschil kan zijn tussen een crash en een glorieuze drift op topsnelheid. Met name mannen hebben in de avonduren gewoon wat meer licht nodig, waar vrouwen juist meer op zoek zijn naar de verzachtende omstandigheden van kaarslicht.
Onze baan was zo nieuw dat eigenlijk niemand durfde te gaan rijden. Hoe zou het wegdek zijn, nu wij gekozen hadden voor vloerverf in plaats van de gebruikelijke betonverf? Maar dat hadden wij nog niet bedacht of daar kwam Team Delfzijl binnen stuiteren en de ah’s en oh’s waren niet van de lucht en daar hadden wij wel oren naar. Ondertussen keken wij relekst naar de diapresentatie (op HD-TV, 84 inch), hoe de baan pakweg 15 jaar geleden was ontstaan. Eerst in een witte partytent, later op een zolder van een Drentse boerderij waarbij godlof de gebinten zo waren geplaatst dat de baan zich er moeiteloos omheen kon vouwen. Maar de verschillen tussen toen en nu zijn gewoon te groot om te bevatten. Wij besloten te gaan rijden. Het werd een fantastische avond, hooguit overschaduwd door het ontbreken van twee geliefde clubleden die wedstrijdverplichtingen elders hadden. In Leeuwarden nota bene! Ik schiet (subjectief) nog vol, als ik daar aan terugdenk! Allemachtig, in Leeuwarden! Fokko en Erik, kom as d’n donder naor hoes! Gasse!

Nieuwe baan

Hein Tunnissen

Nieuwe baan

In 2002 en in 1987 ijzelde het ook verschrikkelijk in het noorden van het land. Hoogspanningslijnen braken en bomen knapten af als dor hout onder het immense gewicht van het ijs. Het was toen met recht de Hel van het Noorden, maar absoluut kinderspel vergeleken wat wij de afgelopen week hebben doorstaan. Geen post uit de Heimat bijvoorbeeld en dat betekende geen onderdelen voor een nieuwe tijdmeting en dus ook geen kopertape in rollen van 33 meter om onze baan opnieuw te tapelen.

Even terug in de tijd. Het was daags na Kerst en Maria en Jozef hadden wel een beetje genoeg van het stilzitten rond de Kerstboom die al daags na Sinterklaas was uitgeklapt. Met de heerlijke frisse geur van dennen op het toilet, vonden zij dat het tijd werd om op stappen. Waar zullen we nu eens heen gaan met ons ezeltje, zo zeurde Maria een beetje. Jozef deed of hij ernstig nadacht en zei in een opwelling: Naar TE? Mijn ID, sprak vluchtelinge Maria opgewekt en aldus begonnen zij de eindeloze reis langs het kanaal dat al ver vóór Christus was dichtgegooid.

Ze stopten toen zij een uithangbord Service Dogs zagen. Vooral omdat het zo uitnodigend verlicht was. Opzij van de stulp gluurden zij naar binnen en zij zagen allemaal knappe mannen met woeste bossen haar of anders modieus kaal over een grote tafel gebogen en om en rond hen heen vooral erg veel schuurstof waardoor zij soms wat moesten hoesten!

Jozef trok de deur open en riep joviaal: Hoe'st nou? De nijvere mannen keken nauwelijks op, maar één van hen riep: de Kerststal staat in de woonkamer! De gasten moesten een beetje lachen, maar Tineke noodde hen meteen aan tafel: Let niet op de rommel, maar neem maar een lekker saucijzenbroodje; ze zijn gebakken door Mynouk. En doe ook maar een flink glas melk, dat is goed voor het zog. Zogezegd, zo gedaan.

Dankzij de rustig toekijkende gasten schoot het werk goed op. Gelukkig hadden zij de baby in de kribbe achtergelaten, want af en toe klonk er wel wat gevloek en dat is natuurlijk niet erg passend in de nabijheid van kinderen. Na twee dagen was de racebaan van Amazingslotracing gladder geschuurd dan Thialf en voorzien van allerlei nieuwe technische snufjes, zoals een meeverende boarding, onder het wegdek aangebrachte sensoren, terwijl sommige bochten een aangepaste door de computer berekende uitloop kregen om de veiligheid van het publiek te borgen. De snelheid waarmee deze innovatieve metamorfose zich had voltrokken was opmerkelijk. Een wonder eigenlijk, een uitspraak waar onze gasten wel om moesten gniffelen.

Later wensten Jozef en Maria ieder van ons een zalig uiteinde en zij vertrokken, als zoveel vluchtelingen richting Ter Apel voor de uitzetprocedure. Wij van onze kant, zouden na Nieuwjaar de draad weer oppakken, maar dat liep dus anders. Van hoger hand sloeg een godsliederlijke plaag toe zoals wij nog nooit hadden beleefd. En natuurlijk waren de eersten die binnen bij de kachel bleven zitten weer die sukkels van Post.NL.

Maar afgelopen donderdag kwamen ze ´s avonds om half zeven dan toch nog met de teep aanzetten. Hè, hè! Met als gevolg dat wij onze clubavond op vrijdag wel moesten gebruiken om de baan opnieuw te tepen. Ik schets even het beeld. Onze technicus Joshua die speciaal voor de gelegenheid een bril had aangeschaft in de hoop dat ik hem in deze blog nu eens zou noemen,  meet 2,04 meter op zijn sokken en die stond dus als een knipmes dubbel geklapt met de neus in de sleuf te tapen dat het een aard had. Tegen de wijzers van de klok in. Fokko, geassisteerd door Erik, nam de andere zijde van baan 1 en wel met de klok mee. Onmiddellijk ontspon zich een wedstrijd, namelijk wie de meeste meters per minuut kon tepen. Marcus, meestertepelaar van het eerste uur met zeker vijftien jaar ervaring volgde de tepelteams met een propje doek om de rimpels weg te poetsen en de teep nog eens extra aan te drukken. Niet lang daarna kwamen er twee nieuwe teams de baan op in de hoedanigheid van Tineke en Mynouk. De laatste koud terug uit Harderwijk met alweer een diploma op zak.

Omdat Heer Hernia op de loer lag, ging Fokko door de knieën. Joshua kon aldra niet meer overeind en die liep dus met de neus tussen zijn eigen schoenen naar de bar om even wat uit te rusten. Tineke nam het fototoestel en legde allerlei leuke tafereeltjes vast. Vooral veel kontwerk, afgezakte broeken, stratenmaker-decolletés en hemden-uit-de-broek. Over het artistieke aspect kun je twisten, maar uit alles blijkt dat er hard werd gewerkt. Ik heb zelf ook een flink stuk geteept, maar dacht ondertussen vooral na over deze blog, waarin iedereen, dat werd me wel duidelijk gemaakt, genoemd wilde worden. Want: Ik was erbij op één-acht-zestien!!

Hoe dan ook: het resultaat mag er zijn. De mooiste slotracebaan van Nederland heeft nu een heuse entree met vitrinekast, zoals de lobby's van het Hilton en Kras, twee HD-monitoren voor de tijden en uitslagen, een breedbeeld televisie voor reclames en uitingen van sponsoren (interactief en in 3D met lopende banner voor Twitter), bewaking met honden, een geroutineerde kok achter de knoppen, een banketbakker voor heerlijke tussendoortjes, een gezellige salontafel bij de zelfbedieningsbar een knutselhoek met speciale borden met rand en halogeenlampjes voor bejaarden tegen het zoek raken van (vooral) kleine schroefjes, een gastvrouw met een onverwoestbaar humeur en een CEO die in alle rust de ideale lijn bewaakt. En die godlof van huis uit voortreffelijke Duits spreekt, zodat je rustig iets in de BRD kunt bestellen, want hij is niet te beroerd om even boos aan te roepen waar Verdammt nochmal die Kupferteppich bleibt!! Ja, oder und nicht, sonst und sogar, was heisst das denn?!!!

Internationale allure dus, die club van ons!  In het voorjaar kopen we aan de overzijde van het gedempte kanaal 6 ha best Drents bouwland voor uw parkeerplezier en tegen de tijd dat u dan besloten heeft om eens te komen kijken, zullen ook de tweede en derde baan al in de steigers staan. De crisis is werkelijk voorbij! Althans te TE.

Boerenjongens

Hein Tunnissen

Boerenjongens
Omdat wij van Amazingslotcarracing te TE ook maar eenvoudige boerenjongens zijn, is het niet verwonderlijk dat het aankleden van de racebaan ons niet zo boeit. Net zoals wij wel begrip hebben voor die randfiguren van onze hobby die vooral verzamelen voor de vitrine, zo kunnen wij ook wel een oogje dichtknijpen voor de Barbie-liefhebbers onder ons die de baan vooral graag aankleden met quasi realistische bouwwerkjes en uit het leven gegrepen tafereeltjes. Ik herinner me van een onverwacht internetbezoekje een ijscokar met likkende toeristen daaromheen, een zwembad met vrolijk plonzende meisjes in – hoe vreemd – badpak! Of zelfs een complete pitstraat met pitboxen waarvan zelfs de wanden tot in de finesses waren afgewerkt: brandblussertje, rode gereedschapskar met 12 laden, olievaten etc. Prachtig natuurlijk en bijzonder knap gemaakt, maar wij vinden het helemaal niks.
Wij zijn  meer van oerend hard en dan gaat het natuurlijk ook wel eens mis. Vitrineknapen krijgen daar hartritmestoornissen van en sommige beginnen zelfs onder het dagelijks werk spontaan te huilen van pure emotie. Wij hebben dat vooral als we niet meer kunnen scheuren. Laatst hadden wij zo een ernstig akkevietje op baan drie en niet veel later ook op baan vier. Op de drie stak ineens een soort takkenbos van kopertape de lucht in. De tape was door het verschrikkelijke gerag in de Benchbocht vele malen getordeerd en tenslotte door de voorbijrazende & gripzoekende banden als een kunstwerk omhoog gezet. Het geheel leek nog het meeste op de kunst (1,5 procent beeldende kunstregeling) voor het politiebureau Van Leijenberghlaan in Amsterdam, hoewel dat is opgetrokken uit Cortenstaal. Een soortgelijke staalplastiek van Gerard Walraeven zagen wij kort daarna opduiken op de vier in de Elleboogjesmacaronibocht. De situatie was meteen zo kritiek dat de bolides helemaal stilvielen en dat een nooduitruk voor reparatie onvermijdelijk was.
Terwijl Marcus druk bezig was en daarbij behoorlijk gehinderd werd door verkeer op de niet met een rood kruis afgezette banen één en twee, zaten de overige leden van de club maar wat in hun neus te peuteren. Nu hadden wij natuurlijk een boom op kunnen zetten over een wat meer tot de verbeelding sprekende aankleding van ons circuit, maar dat gebeurde niet. Daarentegen ontrolden wij fluks een plan om onze geplaagde baan geheel opnieuw te gaan tapen. Stap 1: een groot blik remmenreiniger aanschaffen voor de best denkbare schoonmaakbeurt van de baan zodat de nieuwe tape zich optimaal zou verlijmen met de MDF-ondergrond, omdat MDF, ik verklap nu een geheim, staat of valt met ontvetten. Wat je ook wilt doen met dat kunsthout: begin altijd met grondig ontvetten anders wordt het niks. Stap 2: inventariseren hoeveel tape nog op voorraad in de magazijnen, stap 3: een geschikte dag plannen in de respectievelijke Outlook-agenda’s, stap 4: de plakploeg definitief samenstellen.
Wij zijn dan wel niet van de Barbies, maar samen een klusje aanpakken is ons wel toevertrouwd. Biertje onder handbereik en stug doorschrapen om die vermaledijde sleetse tape eraf te krijgen zonder onze hele baan langs het slot om zeep te helpen. Ik voorspel een diepe stilte tijdens die noeste arbeid, af en toe wat gegrom als een beitel of mes door een vinger schiet. Aan het eind van de dag eensgezinde opluchting als onze bolides weer pijlsnel uit de bocht vliegen. Gottegotgot, wat mooi hè? Met een bewonderend schouderklopje krijgt de eigenaar zijn brokstukken aangereikt. Bedankt! Mooie actie! Weergaloos! Dat zien we niet vaak!
In de hallucinerende dampen van de secondenlijm beleeft de coureur zijn finest hour opnieuw. Zeker en vast!

Kanniewaarzijn

Hein Tunnissen

Kanniewaarzijn
Ik viel van mijn geloof af toen mijn vader mij op 5 december 1960 meenam naar de garage waar ineens een spiksplinternieuwe Citroën DS stond. Diepzwart met gele leren banken. Ik was verbijsterd dat een mens zoiets zomaar aan Sinterklaas durfde te vragen! Hoe moest dat nou met die auto op dat dak en door die schoorsteen? Ik keek mijn  vader aan en hij wist meteen dat hij mijn geloof definitief om zeep had geholpen. Kanniewaarzijn! In de jaren daarna volgden er nog meer DS-en, tot ik er zelf eentje had. Het fenomeen DS 23 Pallas liep toen al op zijn laatste benen.
Ik moest daar laatst aan denken toen ik de homologatielijst van Frank Slot uit mijn hoofd aan het leren was om mij niet te vergissen bij de aankoop van een volslagen achterhaalde slotcar voor de CCR. Ooit een geprezen koning, tegenwoordig een armzalige sloeber die aan de kant wordt getoeterd. Voor de Classic Cup Race heb je een auto nodig die wordt vermeld in die ho-mo-lo-ga-tie-lijst, anders kun je het schudden. Het zijn allemaal achterhaalde wrakken met een vormgeving die volslagen uit de tijd is. Ten tijde van de DS bijvoorbeeld werd gedacht dat energie bij een botsing het best geabsorbeerd kon worden door de hele auto in losse onderdelen uit elkaar te laten spatten. Een finaal doormidden gebroken DS was dan ook de technische overwinning op een wisse dood!
Maar het ergste is nog dat die auto’s voor geen meter rijden. Alles rammelt, ze schakelen als een reumatisch konijn, de wegligging is nog beroerder dan die van de klapschaats en ze zijn zo verdomde krap dat je je af kunt vragen hoe een gezin ooit via de RN in Zuid-Frankrijk terecht kon komen. Mijn vrouw was de jongste van het gezin en dus de aap. Die reed 1.200 km (!) bij mama op schoot in een Renault 4 GTL, waar behalve papa nog drie kinderen inzaten, proviand voor twee weken, de tent en  beddengoed, kleding en de spullen om op zaterdagavond de schoenen te poetsen.
Net zo goed als we van de diesel af moeten, zo moeten we ook de benzinemotor en die oude brikjes af. Wat geweest is, is geweest. Waarom geen elektrieke race met de allernieuwste modellen van Scalextric? Hoe pijnlijk is dan een crash? Waarom geen race waarbij modellen van NSR het opnemen tegen die van Slot-It? Waarom geen race met Duitse Slotcars, n’importe quoi welk merk dan ook? Of waarom geen Renault Mégane-race of een knetterende wedstrijd met die typische rallyauto’s als die van Subaru of Citroën?.
Wat homologatielijst!? De historie draagt de feiten en de mogelijkheden aan! Ik weet nog dat ik op het puntje van onze tv-stoel (1980) naar de verrichtingen van de Audi Quattro zat te kijken, een auto die maling leek te hebben aan gladheid, Hard Gras en aan haakse bochten in het bijzonder. Naar ik me heb laten vertellen gedragen de slotcar-modellen met deze ingenieuze brainwave zich precies hetzelfde en iets vergelijkbaars hoorde ik op de kindertjesbeurs in Houten waar een Brit een Citroën DS had omgebouwd naar voorwielaandrijving en uit ’s mans enthousiasme maakte ik op dat je in de bocht juist grof gas moest geven om daar ten volle van te profiteren. Amazing! Want zo reed ik mijn oude DS ook. Vóór de bocht voet van het gas en dan in de bocht vol erop! Nu heb ik een auto die zelf tussen de lijntjes blijft, zelfstandig inhaalt of remt in het rijtje sukkelaars op de A1. Ook met slotcars moeten we vooruit. Innovatie, nieuwe inzichten, misschien wel elektrisch op accu’s?
Ik heb me al eerder laten ontvallen dat er maar één auto in de CCR is die mij nog kan bekoren en dat is de Renault A310. Jan Lammers had zo’n ding en volgens de folklore reed hij op de Aalsmeerderdijk richting Amstelveen beslist meer dan 260 km per uur. Dat is fotografisch nooit bewezen, maar onze Jan die kon er wat van! Leo in Drachten heeft net als ik ook zo’n hele mooie A310 en hij reed daarmee vooraan in de Classic Cup. Kostte wel meer dan een jaar sleutelen om dat lijk zo ver te krijgen. Ik hou van Leo, maar een beetje gek is hij natuurlijk wel. Een lijk dat hoort in de kast!

Houder

Hein Tunnissen

Houder
Laatst hadden wij te TE een vrij ernstig ongeluk langs de baan. Het was niet erg druk die avond en dat leidde er toe dat de coureurs soms hun controller even aan het trekhaakje lieten hangen om wat te consumeren of hun handen te wassen. Maar zoals dat gaat met ongelukken; de verrassing is altijd totaal en het gaat zo snel dat je verstand geen signalen meer kan uitzenden om iets te doen. Je ziet het gebeuren en dan is het dus al gebeurd! Hopeloos die situatie.
Wat was het geval? Komt uit het niets zomaar een hond de berm inrennen. Enthousiast zoals jonge honden dat kunnen zijn, met veel misbaar, zinloze sprongen en vooral veel staartgewapper. Niemand kan het navertellen, maar een feit is dat even later een controller over de grond stuiterde en dat er een knopje afvloog. Daarmee was een kwart van het manuele dashboard van de onfortuinlijk coureur naar de Filistijnen. Ik hoor het u zeggen: alles valt te repareren, maar in dit geval waren de druiven wel heel erg zuur want de controller was juist gerepareerd met een knopje dat nota bene helemaal vanuit China was ingevlogen! Aloi Baba maakt iedereen blij, maar dat was dus wel van heel korte duur.
Ik hoor het de eigenaar nog zeggen, tussen twee snikken door: ‘Het is gelukkig niet zo’n heel belangrijk knopje!’ Dat haal je de koekoek! Wat is dat nou weer voor rare vrouwentaal? Vrouwen vinden knopjes niet belangrijk. Die zetten bijvoorbeeld altijd het mistachterlicht aan als zij de achterruitverwarming willen opstoken. Nee, knopjes zijn typisch een mannending en dus per definitie heel belangrijk. Het moet dan ook een redelijk belachelijk gezicht zijn geweest dat alle aanwezige leden (2) van Amazingslotcarracing te TE plat over de vloer tijgerden op zoek naar dat vermaledijde knopje. Het werd uiteindelijk gevonden door een vrouw die wijselijk het tijgeren achterwege liet en vooral haar verstand gebruikte. Ook weer zoiets stoms!
Nadien hebben wij de situatie in het werkoverleg nog uitvoerig besproken en ik nam mij zelf voor een standaard te gaan maken om mijn regelaar in op te kunnen bergen als ik het racen even zou willen onderbreken. Een pauzehouder dus. Met behulp van een 3D-programma heb ik van mijn regelaar (SCP-01 met Live Timing Box) een uitslagje gemaakt dat ik met behulp van carbonpapier op triplex heb overgebracht, waarna ik dat volledig in stijl van de ouderwetse Fleischmanbaan, wij schrijven 1964, met de figuurzaag uit dat triplex heb geknisperd, waarna ik de delen met een of andere superlijm van Pattex tot een solide geheel in elkaar heb gezet.
De bedoeling is nu dat ik ergens een of andere zware voet met stang op de kop tik om die houder te bevestigen. Omdat ik toch bezig was, maakte ik onder de houder een XLR-aansluiting met kabel zodat ik mijn regelaar niet aan de baan hoef vast te klikken, maar rustig een stukje verderop kan gaan staan als mij dat belieft. Ik vind het een wonderbaarlijk goede oplossing voor een overal voorkomend probleem. Het is toch eigenlijk te gek dat die fabrikanten van die peperdure regelaars niet zelf iets aanbieden waarin je die regelaar naast de racebaan veilig kunt opbergen. Met voet, met zuignap, met tafelklem of met een standaard die je op tafel kunt zetten als daar ruimte voor is.
Nee, op dat heldere idee komen ze niet, die slotsukkels. Ze zien liever dat die regelaars allemaal kapotvallen of dat iemand er zogenaamd per ongeluk op gaat staan, zodat de scherven in het rond vliegen of dat een hond er per ongeluk een Spoetnik van maakt door er met zijn staart tegen aan te zwiepen. Want je kunt er op wachten: de Chinezen springen in dit gat. Ik zag bij Action al een soort holster waar je heel praktisch je regelaar in kunt hangen, maar de kans bestaat dan dat je het snoer vergeet zodat je aan het eind van de avond de hele racebaan van de schragen trekt. Dat idee moet dus nog even terug naar de tekentafel, Tsjang Kai-Sjek!

Uitlijnen

Hein Tunnissen

Uitlijnen
Als je als slotcarraceadept (in stukjes: slot car race adept) op internet wat rondsnuffelt, dan kom je de grappigste zaken tegen. Ook veel copy-paste natuurlijk, want niks is gemakkelijker dan de tekst van een ander overnemen. Je ziet dat nog weleens als het gaat over het raceklaar maken van een nieuwe auto. Krijg je weer dat gezeur over het opschuren van de plestic velgjes (braampjes!!!!) of de controle op het vrij draaien van de wielen want bij sommige fabrikanten schuren de bandjes soms tegen het kapje en dat kost natuurlijk onnoemelijk veel snelheid. Maar het kan ook anders. Zo zag ik een leuk filmpje op YouTube over het uitlijnen en monteren van de lagers voor de achteras. De bedenker van deze truc mompelde dat het allemaal geen zak uitmaakt, maar dat alle kleine beetjes die geen zak uitmaken, toch het verschil op de baan veroorzaken.
Ik geloofde hem niet meteen, maar uiteindelijk wel. De basis van zijn gedachte was dat de lagers strak op één lijn moeten liggen en in die positie ook onwrikbaar gefixeerd moeten worden. Met andere woorden: af fabriek is het een grote schots-en-scheve-bende en is het eigenlijk nog een godswonder dat het hele vehicle nog van zijn plaats komt. Überhaupt! Het werd een festijn met vijltjes, secondelijm en geduld. Om te demonstreren dat er wat was bereikt hield onze freak het chassis in verticaal en met de andere hand hield hij juist boven het hoogste lager een asje. Even mikken en floep! Het asje kukelde zonder enige vermindering van snelheid door lager één en meteen daarna door lager twee om met zacht gerinkel op het tafelblad te vallen. Ik dacht subiet: “Amazing!”
Sterker nog: tot dan toe had ik (lekker koud biertje in de hand) het gepruts op mijn tabletje wat vergoelijkend gadegeslagen en dacht ik er het mijne van. Stapelgek dus. Dit nu moet ik haastig corrigeren en wel met het schaamrood op de kaken. Dat asje namelijk draaide zo ongeveer in het luchtledige, zo soepel! Ging die gek, nadat de wieltjes waren gemonteerd, die as ook nog smeren!
Ik moet toegeven: ik heb gewoon niet de tijd om mijn autootjes zo fijn op te tunen, maar ik denk dat het verschil zó groot is dat je met een Ninco vlot een Mosler de achterlichten laat zien.
Mijn optunen is vooral een kwestie van goed luisteren. Een kunst die ik inmiddels redelijk versta. Het begon met een oud knarretje van Slot-It. Het torretje kwam gewoon niet lekker op toeren. Ik ontdekte dat thuis al en ik besloot er op de club nog even naar te kijken. Iedereen was het met mij eens: dat was nie goe! Dat nog nauwelijks gedacht hebbend, begint me dat ding toch een partij te roken! Niet te kort! Of ik een donut draaide, maar dan met de wielen vrij boven de grond. De professionals onder ons weten al dat dit de beroemde oranje motor van Slot.It is, eigenlijk gewoon een prullenbakje. Het schijnt dat een enkeling om 8 euro uit te sparen er zich aan gewaagd heeft die motor te reviseren. Met matig succes.
Ik heb een beter plan. Spuit met een injectiespuit zoals je die soms wel in een portiek vindt, 4 cc trichloorethyleen in het motortje. Een nacht laten soppen en dan de volgende dag zes uur vol gas laten draaien op 14,5 volt. Als de motor het nog doet, rookt hij nooit meer! Als de motor het niet meer doet, geldt hetzelfde. Kortom, altijd succes. Kleine dingetjes, groot succes! Je kunt bijvoorbeeld achteloos op de club zeggen: “Tja! En toen heb ik de motor opgeblazen!” Alweer succes! Je kunt het beter niet tegen je vrouw zeggen. Die ziet het heroïsche er niet van in en denkt direct weer  aan de poen: “Wat een stomme streek ……..*)!”
*)  Vul hier uw naam in

Drachten

Hein Tunnissen

Drachten
Zondag 22 november begon steenkoud en donkere regenwolken joegen gezwind langs het zwerk boven het Friese landschap. Sinterklaas en zijn ongure roetvogels hielden op de A7 het verkeer verschrikkelijk op, maar desondanks bereikten wij tijdig de veilige bunker in Drachten voor de allerlaatste race ooit, want de club zou aan het eind van de dag de poorten naar de Hades voorgoed sluiten. Dachten wij, maar het viel alleszins mee omdat eigenaar Harrie, ook lid, de club de laatste maanden huur heeft geschonken, zodat het seizoen afgemaakt kan worden. Leo vanachter de bar: “Als de R uit de maand verdwijnt, is het afgelopen! Dat betekent dus april 2016.”
Wij van Amazingslotcarracing te TE waren niet op volle oorlogssterkte aanwezig tijdens deze laatste Classic Cuprace© van Heer Slot, maar we hebben ons kostelijk vermaakt. Fokko keek enige tijd een beetje sip, want er werden twee bandjes uit zijn kist gepikt, maar hij was uiteindelijk toch happy omdat hij een medaille mee naar huis kon nemen. Ik liep de hele dag te grijnzen (ik sloeg met mijn Fleischmann Lotus (eigendom Fokko) geen deuk in een pakje boter), omdat ik na de officiële training nog net even kans zag met mijn Renault Clio van NSR in ING-livery te rijden en dat ding, zwaar geprepareerd, gaat werkelijk als de brandweer. Yes! Maar toen het ding in één van de verkeerd aangelegde bochten (Drachten grossiert erin) op zijn kant ging, kwam onvermijdelijk de vraag bij het zien van de onderkant: “Wat zijn dit voor bandjes?” En met een grijns van oor tot oor brulde ik: Sillies!!
Rumoer alom, het hele kippenhok sloeg op tilt. Kakelen als wijven en dan ook nog als hele domme! Inderdaad kwam één van de coureurs mij vertellen dat die bandjes olie achterlaten op de baan, waardoor de grip verloren gaat. Voor eeuwig, voor goed! Ik antwoordde: Het zou fijn zijn als iemand eens een argument of een redenering op tafel zou kunnen leggen voor dit soort gelul! Hoeveel olie zit er in zo’n band? Beetje boos gingen de kipjes weer eitjes leggen en ik nam, wraakzuchtig als ik ben, mijn superautootje mee terug naar mijn kist en ik wist toen al wat ik nu ga schrijven:
Van masturberen krijg je ruggenmergtering! Ook zo’n verhaal uit de sixties en net zo stompzinnig als de boosdoener dat Zwarte Piet stoute kindertjes mee naar Spanje neemt! Slotcarracers beoefenen een sport uit een vervlogen tijdperk, waar op de keper beschouwd geen zak aan was tot Scalextric besloot de snelheid van de autootjes meer dan te verdubbelen. Maar kennelijk is de denkwijze onder slotcarracers nog steeds die van 1960. Net als de export van kinderen naar Spanje, was die verschrikkelijke ruggenmergtering een dreigement van ouders die geen antwoord hadden op al die rukkende jongetjes onder de dekens van AaBee. Precies zo zijn er slotcarracers die het oliefilm-verhaal zonder enige redenering, zonder enige wetenschappelijk onderbouwing telkens weer rondtoeteren.
Van de andere kant is die reactie juist dáár in Drachten natuurlijk wel weer meer dan fantastisch, want die baan (Weet u het nog?) werd bereden met kilo’s magneten en volgesmeerd met een of ander godswonderlijk mengsel van in terpentijn opgeloste Parmaplak, Pindakaas en Pattex Montagekit zodat het plestic asfalt je tegemoet glom. En als je het waagde er een hand op te leggen dan moest die met een soldeerlamp worden losgebrand. Grip noemen ze dat in Friesland. Weinig begrip was de oogst, want hoeveel vergaderingen waren er eigenlijk nodig voordat die schijtenbroekjes de magneet uit hun karretjes durfden te halen? Dat mag ik - met enig sarcasme - toch ook wel ‘een historisch moment’ noemen.
Olie op de baan! Door Sillies! In tegenstelling tot wat ik verwachtte werd mijn Amerikaanse Slotforum-vriend behoorlijk boos. Hij had verwacht dat deze heksenachtervolging met brandstapel inmiddels wel achterhaald zou zijn. “THERE IS NO OIL IN THOSE TYRES! Zelfs een condoom (zelfde materiaal, red) heeft enig glijmiddel nodig omdat het er niet in zit. Sterker nog: siliconen wordt er door aangetast! Fuck them all! Nice word, Hain: Rukkenmerktierincgk!”